داستان رقص روی یخ e3

و اینم قسمت ۳ ممنون از حمایت های تک تکتون🐞😘

قسمت سوم/ واقعا حس میکردم قلبم دیگه نمیزنه ، میتونستم بفهمم که چشمام دیدشونو به تاریکی میده ، انگار دیگه چیزی نمیشنیدم ، انگار صدای محیط جاشو به یه زنگ گوش خراش میده./ | وقتی اومدم خونه با دیدن عکس بزرگ من و پدرم که به دیوار سالن قاب شده بود ، سستی زانوهام رو حس کردم و دوباره روی زمین سرد درازکش افتادم…/ ناتالی و یکی از خدمتکارا با ترس و لرز اومدن سمتم و من فقط به صدای محیط گوش سپردم:« آدرین بلند شو ، توروخدا میتونی وایسی؟ چه اتفاقی افتاده؟» / ¶¶¶¶ _ کتکلیزم!! / _نههههه کت‌نوار این کارو نکن!/ صدایی وحشتناک طنین انداز شد:« اینبار دیگه نه!» / _کفشدوزک مواظب باش! / …. با باز کردن چشمام با چشمای ترسون پدر و مادر روبه رو شدم:« عزیزم حالت خوبه؟» صدام در نمیومد و نفس نفس میزدم ، بابام یه لیوان آب بهم داد تا کمی سرحال بیام، صورتم عرق کرده و چشمام میسوخت. مادرم ادامه داد:« چیزی نیست عزیزم چیزی نیست کابوس دیدی…» دلم میخواست از ته دل فریاد بزنم این کابوس نیست اما…/ ____

_گمش کردییییییی! وای تو بی لیاقت ترین نگهبانی هستی که تاحالا دیدم دختر تو خیلی نزدیک بود تا اشتباه وانگ‌فو رو جبران کنی!/ _بله قربان ولی از طرف یه نیروی ناشناس بهمون حمله شد / _وای از دست تو باید بریم پیداش کنیم/ _آره راستی انگار که مونارک تمام معجزه‌آسا ها رو تبدیل کرده به یه مشت حلقه‌ی عجیب و در عین حال اشنا…/ _اونو میتونیم یه کاری کنیم ، کتاب گریمور (طلسم) رو داری؟ / _البته / _خب پس خوبه ، الان فقط باید میراکلس پروانه رو پیدا کنیم/ _چشم!/ _راستی اون پسر گربه‌ایه رو نمیبینم پیشت؟/ _اممم راستش من خودمم نمیدونم کجاس ۳ روزه غیبش زده ، خاموش بودن تلفنشم یعنی ۳ روزه تبدیل نشده و اصلا نمیدونم چرا ولی نگران نباشید خودم از پسش بر میام./ چهره‌ی خشمگین استاد سوهان کمی آرومتر شده بود، ولی باز هم میشد فهمید که از دستم عصبانیه و البته طبق قوانین معجزه آسا نگهبان نباید معجزه‌آسایی رو گم کنه ،اما خب اون یه حادثه بود‌ . باور کنین قشنگ یادمه میراکلس پروانه رو توی دستام داشتم اما قبل از اینکه از سمت یه فرد ناشناس با یه تیرکمون منجنیقی تیر بهم شلیک بشه ، کت‌نوار با هول دادن من به یه سمت دیگه ازم محافظت کرد اما معجزه‌آسا از دستم افتاد پایین برج ایفل‌…

¶¶¶ سکوت ترسناکی توی خونه حکم فرما بود و من از شدت شوک حرف نمیتونستم بزنم . واقعا دلم میخواست که حرفای دکتر حقیقت نداشته باشه ولی مدام مثل یه سنگ توی سرم کوبیده میشد:« علت مرگ سکته ی قلبی نبوده‌… امکان داره یه چیز غیر عادی اونو به این روز انداخته باشه»/ سرم از درد رو به اتفجار بود تمام اتفاقات این سه روز حالمو داشت به هم میزد اما حالا که چی؟ باید به ناتالی میگفتم و باهاش حرف میزدم چون قطعا دکتر اشتباه نمیکرد. وقتی در باز شد قامت ناتالی که کت‌و‌شلواری مشکی بر تنش خودنمایی میکرد در آستانه‌ی در ظاهر شد . از استرس حتی نمیدونستم چطوری شروع کنم! چهره‌ش غمگین بود و خستگی ازش میبارید:« ببین پسرم ، تو الان توی شرایط حساسی هستی پس باید خیلی مراقب خودت باشی ، مدرسه رو ول نکنی ، از بقیه‌ی زندگیت لذت ببری ، ولی اینکه هرروز حال خودتو با خاطراتت توی این خونه بهم بریزی اصلا بهت کمکی نمیکنه….» حرفشو قطع کردم و درحالی که هر لحظه متوقف شدن ضربان قلبمو میشنیدم، پرسیدم:« ناتالی… پدرم… چرا رفت ناتالی لبخند غمگینی زد و روی تخت کنارم نشست:« اوه پسرم ، میدونی… خیلی حرص میخورد، حرص زندگیشو ، حرص پسرش ، حرص همسرش ، همینا باعث سکته ی قلبش شد ، دو سه روز میشد که می‌گفت قلب درد داره دکتر هم رفتیم ولی خب گفتن چیزی نیست اما… سکته که خبر نمیکنه..» چشماش پر از اشک شده بود و مشخص بود تحمل از دست دادن آدمی که چندسال کنارش بوده ،دوستش ، رئیسش و شاید روزی بهش علاقه داشت رو نداره. اون الان خیلی تنهاست و بهترین دوستاش رو از دست داده ، مادرم ، پدرم… و حس میکنم اینطور پیش بره منو هم از دست میده‌:« امروز رفتم پیش… دکتر بابا… فرگوسن؟ آره..»

چشمای اشکنینش جاشو به چشمای متعجبش داد ، لرزش چشماش بیشتر شد و خیره بهم منتظر بود تا حرفی بزنم‌:« من میدونم تو و پدرم…» هر لحظه امکان داشت دوباره از حال برم اما دلو به دریا زدم ، چشمامو بستم و گفتم:« من میدونم بابام و تو ، مونارک و مایورا بودید!» با باز کردن چشمام میتونستم تغییر زیادی توی صورتش ببینم. با ناباوری لب زد:« نه… چطـ… آخه…» اما انگار فهمید انکار کردنش کاری رو از پیش نمیبره:« چطوری فهمیدی؟» به محض بیرون اومدن این حرف از دهنش ، تصویر جسد پدرم که کل جسمش رو خاکستر گرفته بود از پشت پلکام رد شد ؛ حرفای دکتر:« وقتی آوردنش کل وجودش از این خاکستر پر شده بود اما وقتی روش آزمایش کردیم فهمیدیم یه چیز خاص و عجیبیه‌‌… غیر عادیه…» با یادآوری دوباره‌ی اثرات کتکلیزم که به مونارک زده بودم اون حس تنفر از خودمو بهم تزریق کرد. _ چون… منم کت‌نوارم… و دیگه فقط صدای نفس نفس هاش شنیده میشد‌‌… پشیمانی سودی نخواهد داشت… ساغر ۱۴۰۲/۵/۱۲

خب خب شرایط پارت بعدی ۲۰ لایک و ۱۵ کامنت معنی دار ، برید ببینم چه میکنید فعلا خداحافظ 🤧👋