فردوسی +اشعار

ابوالقاسم فردوسی طوسی شاعر حماسه‌سرای ایرانی و سرایندهٔ شاهنامه، حماسهٔ ملی ایران، است. فردوسی را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند که از شهرت جهانی برخوردار است. فردوسی را حکیم سخن و حکیم طوس گویند. پژوهشگران سرودن شاهنامه را برپایهٔ شاهنامهٔ ابومنصوری از زمان سی سالگی فردوسی می‌دانند.

مکن بد که بینی به فرجام بد ز بد گردد اندر جهان نام بد نگر تا چه کاری، همان بدروی سخن هرچه گویی همان بشنوی تو تا زنده اي سوی نیکی گرای مگر کام یابی به دیگر سرای

بسی رنج بردم بدین سال سی عجم زنده کردم بدین پارسی پی افکندم از نظم کاخی بلند که از باد و باران نیابد گزند بناهای آباد گردد خراب ز باران و از تابش آفتاب

سپاه شب تیره بر دشت و راغ یکی فرش گسترده از پّر زاغ نموده ز هر سو به چشم اهرمن چو مار سیه ، باز کرده دهن

همان گنج و دینار و کاخ بلند نخواهد بدن مرترا سـودمند فــریــدون فــرّخ، فرشته نبـــــــود بــه مشک و به عنبر، سرشته نبود به داد و دهش یــافت آن نیگـــــوئی تو داد و دهش کن، فریدون توئی

دگرگونه آرایشی کرد ماه بسیچ گذر کرد بر پیشگاه شده تیره اندر سرای درنگ میان کرده باریک و دل کرده تنگ ز تاجش سه بهره شده لاژورد سپرده هوا را به زنگار و گَرد