من..

5 ساعت پیش 14 اسلاید 25 مشاهده

کشمکشی میان من و من، درباره ی من

‎ منِ دل‌خسته، این منِ خوار و خفیف، چنان از خویشتن خسته است که تنها من دانم و من. از خویش می‌پرسم: «ای من، این منِ گم‌گشته کیست؟ این منِ ناپیدا و ناشناخته کیست؟»

‎من خنده‌ای سر داد و سری تکانید: «ای دلِ تیره‌رأی! این منِ خسته‌دل و آزرده را که چنین چون غم خویش می‌نگری، هم‌درد من و تو می‌بایست بود.»

‎ای خسته‌دل! ای خسته‌دل… ‎چشم باز کن و بدین آینه بنگر؛ همان آینه که انعکاس شکسته‌ات در آن نقش بسته است. ای منِ بی‌روح، ای منِ بی‌عاطفه…

‎در میان سخن خویش دویدم و آن را اصلاح نمودم: ‎«من نه بی‌روحم، نه بی‌عاطفه، نه صبور و نه حتی عاشق؛ من خود به تصورِ عذاب بدل گشته‌ام.»

‎منِ دل‌آزرده آهی از سر کلافگی کشید و گفت: ‎«آخر ای خفته، سر از خواب جهالت بردار! به‌جای آنکه سخن مرا تصحیح نمایی، روی به آینه کن و بنگر! ای خفته‌دلِ عاشقِ بی‌عاطفه!»

‎گرچه گویی که چنین نیست، لیکن چشم دل باز کن و به خویشتن بنگر. بنگر که چگونه او را چون مرغی پر‌بسته در اندرون خویش اسیر ساخته‌ای و گاه، بال و پرش را به آتش می‌کشی.

‎آخر ای من! آخر ای کهنه‌دل! ای بیگانهٔ بیچاره! ‎مرا ببین، ای نازنین! ای نازنین، در آینه ما را ببین. در جای‌جای این حادثه، تنها من و تو مانده‌ایم.

‎اینک، به‌جای آزار من و ما، ما را در آغوش گیر؛ این کودکِ زخم‌خوردهٔ تنها را، این دلِ پیرِ برنا را، این خردسال و این نوپا را… تمامِ ما را در آغوش کش.

‎گمان مبر که تنها به‌سبب رشد خویش، حق آن داری که ما را پشت سر رها کنی. آخر، از این گذشته نیز به تو گفته بودم: من و ما در اندرون یک تن به هم گره خورده‌ایم. گرچه تو بشکنی، ما را نیز می‌شکنی؛ گرچه خویشتن را نابود سازی، ما را نیز با خویش از میان می‌بری.

‎پس تویی، فرزندم؛ ای آن‌که همه‌کسِ منی… ‎مرا پشت سر رها مکن. من خسته‌تر، کهنه‌تر، قدیمی‌تر و پیرتر از آنم که خود دانی. مرا فراموش مکن.

‎تو نیز، چون معشوق ــ که به او گفتم «فراموشم کن» و او مرا به دست فراموشی سپرد ــ چنین بلایی بر سرم میاور.

‎تمنا می‌کنم؛ لطفاً اندکی با من و ما مدارا کن. در اندرون تو، تنها من نیستم. ‎التماس می‌کنم؛ به حرمت آن کودکِ گم‌گشته که همچنان امید به شفا دارد، برای او ادامه بده؛ کم میاور!