تمام شدن

هر چیزی که تمام می‌شود، لزوما شکست نخورده است.

یه روزهایی هست که هنوز چیزی تموم نشده، اما تو از درون می‌دونی دیگه مثل قبل نیست. حرف‌ها کم شدن، فاصله‌ها بیشتر شدن و چیزهایی که یه زمانی برات مهم بودن، حالا انگار دارن آروم‌آروم معنای خودشون رو از دست می‌دن. با این حال، باز هم می‌مونی؛ شاید چون به روزهای اول فکر می‌کنی، شاید چون هنوز دلت نمی‌خواد قبول کنی همه‌چیز تغییر کرده.

آدم گاهی بیشتر از خود چیزی که از دست می‌ده، برای تلاشی که کرده ناراحت می‌شه. برای تمام دفعاتی که سعی کرده درستش کنه، برای حرف‌هایی که با امید گفته و برای فرصت‌هایی که داده، چون باور داشته هنوز می‌شه چیزی رو نجات داد. سخت‌ترین قسمت ماجرا اینه که بالاخره بفهمی خواستن تو، به‌تنهایی برای موندن یه چیز کافی نیست.

اما تمام شدن همیشه با یه خداحافظی بزرگ اتفاق نمی‌افته. گاهی فقط یه روز می‌رسی به جایی که دیگه بحث نمی‌کنی، دیگه توضیح نمی‌دی و دیگه برای تغییر دادن چیزی که بارها امتحانش کردی، خودت رو خسته نمی‌کنی. نه اینکه هیچ احساسی باقی نمونده باشه؛ فقط دیگه نمی‌خوای به قیمت از دست دادن خودت، چیزی رو نگه داری.

بعدش یه خلأ عجیب باقی می‌مونه. انگار یه قسمت از روزهات که همیشه به چیزی یا کسی اختصاص داشته، حالا خالیه و نمی‌دونی باید باهاش چیکار کنی. شاید چند بار وسوسه بشی برگردی، شاید دوباره به تمام اتفاقات فکر کنی و شاید حتی از تصمیمی که گرفتی مطمئن نباشی. اما دلتنگ شدن همیشه به این معنی نیست که باید برگردی.

کم‌کم یاد می‌گیری که بعضی پایان‌ها قرار نیست همون لحظه بهت آرامش بدن. بعضی تصمیم‌های درست هم می‌تونن دردناک باشن و بعضی رفتن‌ها هم زمان می‌برن تا معنای واقعی‌شون رو نشون بدن. لازم نیست از چیزی که تموم شده متنفر بشی تا بتونی ازش عبور کنی. می‌تونی خاطرات خوبش رو نگه داری و درعین‌حال قبول کنی که دیگه جای موندن نیست.