موهایش

درود

جهان تاریک بود، تا روزی که موهایش را دیدم.روزی که موهایش را دیدم فهمیدم زندگی یعنی چه.

باد می وزید و من قدم‌زنان به خانه می رفتم اما یک لحظه همه چیز عوض شد جلوی من بود با موهای نارنجی و فرفری که در باد مانند شعله آتش تکان می خورد و می درخشید چشمانی به رنگ اعماق یک گودال و پوستی به رنگ ستاره ای در شب تاریک داشت.

وقتی از کنارم رد شد چشمانم تار شد و فقط نقطه نارنجی تاری جلوی چشمانم بود دستم را روی صورتم گذاشتم و ناگهان نوک انگشتانم خیس شد، خواستم برگردم و نگاهش کنم اما پاهایم داشتند به جلو قدم برمی داشتند.

آیا دوباره او را می بینم؟لحظه ای به فکر فرو رفتم تا اینکه صدایی شنیدم که مدام اسم من را صدا می زد معلم بود انگار نوبت من بود که حضورم در کلاس را اعلام کنم و بعد دوباره به فکر فرو رفتم.

یعنی چه؟آن موها فقط خیال بودند؟ نه امکان ندارد.زنگ که خورد راهی خانه شدم تا اینکه صحنه آشنایی دیدم...و همین صحنه به تمام افکارم پاسخ داد.خودش بود همان موهای نارنجی همان چهره همان زیبایی و دوباره آن صحنه تکرار شد و من از کنارش رد شدم.

کاش یکبار دیگر دوبلره تکرار شود یکبار فقط یکبار دیگر،اما این فقط یک رویای محال بود او دیگر تکرار نمی شود، و امروز دوباره مثل روز های قبل به تکرار آن لحظه می اندیشم زیر خاکی سرد و تاریک.