خداحافظی

شاید اگر بودی از تک،تک، مامانم دلخور می‌شدی با من حرف نمیزدی

می‌خندید او شادی را می‌دانست . میدانست چطور امروز را زندگی کند ،می بخشد تا بخشیده شود می گوید که « اگر کسی را ببخشید او هم تور را می بخشد » از بارون فرار نمی کرد می رود می رقصد تا جایی که می‌توانست

نه شخصیت اصلی داستانی بود و نه قهرمانی با جادوی .. او به جادو باور داشت .. جادوی امید. می دانست امید داشتن برای لحظه ای، می تواند حالت را نجات دهد تو را بخنداند پس چرا خودش را نجات نداد ؟

هرگز نمیتوانم خنده هایش را ،فراموش کنم.... زمانی که مطمئن می شدی جهان در از بی عدالتی ست ، او میخندید درست رو به ایت می ایستاد دست هایش را پشت سرش قفل می کرد کمی خم ،یک لبخند گرم می گفت « زندگی ما در از فراز نشیب هست ،اگه امروز هدر بدیم پس چطور میگیم زنده ایم»

مبارزه کرد تا آخرین لحظه با بیماری اش جنگید ..برای شادی..‌برای فردا ...برای امید فردا.. می دانست یک روز می تواند بدود تا جایی که می‌توانست بخندد.. می گفت آرزو دارد حس آنهایی که راحت می دون خسته نمیشن حس کنه... شادی ... اما بدون لحظه ای خداحافظی ... امیدش جهانش.. را رها کرد ..