سندرم پیتر پن

این بیماری یا تشخیص رسمی پزشکی نیست؛ بیشتر یک اصطلاح روان‌شناختی/عامیانه است برای توصیف فردی که با بزرگ‌شدن و پذیرفتن مسئولیت‌های دوران بزرگسالی مشکل دارد و ترجیح می‌دهد در نقش کودک بماند.

خب اول یه توضیح کوتاه و کامل راجب سندرم پیتر پن میدم تا باهاش آشنا بشید: سندرم پیتر پن، که نام خود را از پیتر پن در رمان پیتر و وندی نوشته جی. ام. باریس در سال ۱۹۱۱ گرفته است، به بزرگسالانی اشاره دارد که در برابر بزرگ شدن مقاومت می‌کنند. این سندرم اولین بار در کتاب دن کیلی، روانکاو، با عنوان «سندرم پیتر پن: مردانی که هرگز بزرگ نشده‌اند»، منتشر شده در سال ۱۹۸۳، دیده شد. افراد مبتلا به سندرم پیتر پن تمایل دارند از پذیرفتن مسئولیت‌هایی که باید به عنوان بزرگسال با آنها روبرو شوند، بترسند و به دیگران، به ویژه والدین خود، وابسته شوند.

ودلیل اینکه یک فردی به همچین سندروم مبتلا میشه اینکه : 1_والدین بیش از حد محافظ: وقتی والدین از بچگی همیشه پیش بچه هستن و همیشه اون رو حمایت میکنن مثلا: برای بچه لقمه میگیرن مثلا تو رده سنی ده سال که میشه گفت کسی که ده سالشه خب میتونه خودش برای خودش لقمه بگیره (به طور مثال ) یا اینکه تو یه همچین رده سنی شبا پیشش بخوابن خب فرد عادت میکنه و تا آخر عمرش نیازمند به یه کسی که حمایتش کنه رو داره

2_ رضایت فوری: وقتی فرد توی کودکیش همه چیز رو داشته باشه مثلا : کودک گوشی میخواد و سریع به دستش بیاره ۳_تجربه‌های سخت دوران کودکی: در بعضی افراد، تجربه‌های ناخوشایند می‌تواند باعث شود دنیای کودکی برایشان امن‌تر و جذاب‌تر از بزرگسالی به نظر برسد. ۴_ترس از شکست یا قضاوت: فرد ممکن است ناخودآگاه از پذیرفتن مسئولیت فرار کند تا با احتمال شکست مواجه نشود. ۵_محیط و فرهنگ: گاهی شرایط زندگی یا محیط اجتماعی می‌تواند بزرگسالی را بسیار پراسترس یا ترسناک جلوه دهد. و یکی دیگه از عواملش که هیچ سندی نداره و من اینطور فکر میکنم که میتونه یکی از عواملش باشه اینکه اگر کودکی احساس کند حمایت، امنیت یا توجه کافی از بزرگسالان مهم زندگی‌اش دریافت نمی‌کند، ممکن است بعدها در برخورد با مسئولیت‌ها و چالش‌های زندگی الگوهای متفاوتی پیدا کند. برای بعضی افراد، وابسته‌ماندن به دیگران یا فرار از مسئولیت می‌تواند راهی برای پیدا کردن همان حس امنیتی باشد که قبلاً نداشته‌اند. ولی این نظر منه و ممکنه اصلا یه همچین اثری نذاره

علائمش هم ایناست: بی‌مسئولیتی: مشکل در مدیریت شکست‌ها، اجتناب از مسئولیت کمبود انگیزه: نداشتن انگیزه برای تعیین هدف یا علاقه به حرفه احساسات نامناسب: تمایل به اجتناب از انتقاد سازنده و سرزنش مکرر دیگران مدیریت مالی ضعیف: ولخرجی‌های آنی، تکیه بر والدین یا شریک زندگی برای مدیریت پول