عقرب؛

وای ناستنکا! ناستنکا، اگر می‌دانستی که تنهایی من چقدر تلخ بود. 𓄳شب‌های روشن، فئودور داستایفسکی

شبی تلخ، سخت و غبارآلود، در تاریکی عقربی پرسه می‌زد، آن عقرب چه بود؟ کینه؟ نه! آن عقرب، محافظ و محتاط بود، شکارچی شب بود. آرام‌ترین موجود؛ ولی اگر بوی خطر به مشامش برسد، تهدید نمی‌کند. نیش می‌زند!

در آن شب، چه گذشت؟ آن عقرب در اتاق گم شده بود، اتاقی ساخته شده با پرتوهای افکار؛ دیوارهایش بوی قدیم می‌داد، و درونش، یک شمع می‌سوخت. آن شمع چه بود؟ داستان رویت شده. می‌سوخت تا روشنایی بدهد. آن عقرب، پنهان شده بود. تنها نبود، یک پروانه از پنجره اتاق وارد شد، پروانه چیست؟

پروانه... اوه پروانه، رفیق قدیمیِ عقرب، آمده بود احوال اورا بپرسد! عقرب در شب با نجوا صدایش زده بود، حال هر دویشان بد بود، ولی باهم، می‌خندیدند. چیزی درون پروانه آشوب بود، و عقرب می‌دانست. پروانه، تا خود طلوعی که مملو است از معما، در کنار عقرب بود، تا وقتی که عقرب کاملا دگرگون شده بود.

شمع که ذوب شد، تاریکی حاکم شد؛ ولی کم کم، صبح شد! شب چیست، صبح چیست؟ شب... تاریکی، افکار، غرق‌کننده، تلخی و درد. صبح چیست؟ شادی، موفقیت، پایان فتح شب و تمام کردن ماجرا و بیخیال شدن از افکار و شروعی با فرصت جدید. اما، کسی اینجا به طلوع دقت نکرد؟ طلوع چیست..؟ این را نمی‌گویم. یک راز است. تا باشد، این شب‌ها.