تحلیل آلبوم جدید یونجون!!

دررودد! خوش اومدین به اولین پستم تو دسته ی کیپاپ😭(فکر نکنین بی تجربم، قبلا برای خودم معروف بودم تو این دسته) ادیت و تحلیل این البوم خیلی زمان برد، پس امیدوارم لذت ببرین! راستی، این البوم خییلیم جدید نیست، پس ببخشید دیر شد

آلبوم «NO LABELS: PART 02» دومین مینی‌آلبوم سولوی یونجون (عضو TXT) هستش که ادامه‌ی آلبوم «NO LABELS: PART 01» محسوب میشه. این آلبوم روی نشون دادن هویت شخصی، سبک و رنگ موسیقی خود یونجون تمرکز داره و به گفته ی بیگ‌هیت، «فصلیه که مسیر سولوی اون رو کامل میکنه و توانایی‌های هنریش رو به نمایش میذاره.»

«Vanilla» ‎برخلاف چیزی که اسمش القا میکنه، یه آهنگ ساده نیست؛ بلکه نقش مقدمه‌ی داستان رو داره. شروع این آلبوم، دقیقا با سبک یونجون بوده. همون سبک با اعتماد به نفسی که کاملا میفهمی این صدا و سبک اونه. از نظر موسیقی، فضای و پاپ مینیمال داره؛ انگار میخواد تورو وارد دنیای شخصی خودش کنه! شروعش همون سبک آلبوم قبلیه، جوری که خبر نداری بعدش قراره چقدر سوپرایز شی🙏🏻

«Ice cream» ‎ترک اصلی آلبوم، ظاهری شاد و تابستونی داره اما لایه‌هاش پیچیده‌تره. بیت فانکی و ریتم شادش باعث میشه تو نگاه اول فقط یه آهنگ سرگرم‌کننده به نظر برسه، اما لحن یونجون یکم، یکمیی طعنه‌آمیز میشه. ‎تو اجرای وکال، بین صداهای نرم و رپ‌های کوتاه هی جابه‌جا میشه؛ چیزی که نشون میده به عنوان یه سولو آرتیست بهتر از قبل از تغییر تن صدا استفاده میکنه.

«Baby wassup» ‎این ترک از احساسی‌ترین قطعات این آلبومه! فضای هیپ‌هاپ داره، جوری که احساسات دارن راحت بیان میشن. ‎نکته‌ی جالبش اینجاست که متن، آسیب‌پذیر بودن رو پنهان نمیکنه؛ بلکه اون رو بخشی از شخصیت میدونه. این همون چیزیه که تو Part 01 کمتر دیده میشد.

«No more disco» ‎یکی از متفاوت‌ترین آهنگ‌های آلبومه. فضای پاپ و کمی راک باعث شده حس نوستالژی و خستگی هم‌زمان منتقل بشه. ‎عنوان آهنگ نمادینه؛ انگار داره میگه دوره ی نمایش و مهمونی تموم شده و الان وقت روبه‌رو شدن با واقعیته. ‎از نظر وکال، اجراش اینجا بالغ‌تر از تمام ترک‌های قبلی به نظر میرسه. (نکته، اجراش!)

«f*****g star» ‎شاید جسورانه ترین ترک آلبوم باشه. از همون عنوانش مشخصه است که یونجون عزیز، قصد نداره مودبانه حرف بزنه.🎀 رپش اینجا تهاجمی‌تر از همیشه دیده میشه و فضای موسیقی به هیپ‌هاپ مدرن نزدیک شده. ‎خیلی از طرفدارا هم این ترک رو نوعی پاسخ مستقیم به فشارها و انتقادها دونستن.

«Long way long ride» از نظر کای، قشنگترین بخش آلبوم! ‎اگر قرار باشه فقط یه آهنگ رو نماینده‌ی بلوغ هنری یونجون بدونم، همین آهنگه. ‎فضای آهنگ احساسی، آرام و امیدوارکننده هست، یه جورایی! اجرای وکال طبیعی‌تر از تمام آلبومه و هیچ تلاشی برای نمایش مهارت دیده نمیشه؛ اینجا احساس، مهم‌تر از تکنیکه. تو اولین جلسات شنیدن آلبوم، اشاره شده بود که این آهنگ برای خودش هم بار احساسی زیادی داره (😭) و بسیاری از طرفدارا اون رو بهترین بخش آلبوم دونستن.

«یه مقایسه ی کوچیک با آلبوم قبلی» پارت یک بیشتر درباره‌ی معرفی یونجون به‌عنوان یه سولو آرتیست بود. انرژی بالا، رپ بیشتر و تمایل به اثبات توانایی هاش. فضای قوی و یکمم نمایشی؟ - پارت دو درباره‌ی شناخت بهتر خود واقعی یونجونه.تنوع ژانر بیشتر و تعادل بهتر بین وکال و رپ.احساسات بیشتر و اعتمادبه‌نفسی که دیگه فریاد زده نشد و کلا، آلبوم پخته تری بود! خلاصه که ارزش ۶ صبح بیدار شدنو داشت😭💘