چرا بعضی آدما از ذهنمون بیرون نمی‌رن؟

حتماً برات پیش اومده که بعد از مدت‌ها، یهو اسم یه نفر، یه آهنگ یا حتی یه بوی خاص باعث بشه دوباره یادش بیفتی. شاید مدت‌هاست باهاش حرف نزدی، اما هنوز یه گوشه ذهنت هست. ولی چرا؟

واقعیت اینه که مغز ما آدم‌هایی رو که باعث شدن احساسات قوی رو تجربه کنیم، راحت فراموش نمی‌کنه. فرقی نداره اون احساس عشق بوده باشه، ناراحتی، عصبانیت یا حتی دلتنگی. هرچی احساس قوی‌تر باشه، احتمال اینکه اون آدم توی ذهنمون بمونه بیشتره.

یه دلیل دیگه هم اینه که مغز از چیزهای ناتمام خوشش نمیاد. مثلاً وقتی یه رابطه یا دوستی بدون خداحافظی، بدون توضیح یا با کلی سؤال بی‌جواب تموم میشه، ذهن مدام برمی‌گرده به همون اتفاق و سعی می‌کنه براش جواب پیدا کنه. برای همین بعضی وقتا بی‌دلیل یاد اون آدم می‌افتی.

جالبه بدونی حتی یه آهنگ، یه عطر، یه خیابون یا یه کافه می‌تونه خاطرات یه نفر رو زنده کنه. چون مغز بین آدم‌ها و خاطره‌هایی که باهاشون ساختیم ارتباط برقرار می‌کنه. برای همین گاهی فقط با شنیدن یه موزیک، انگار همه چیز دوباره برمی‌گرده. *این مورد خیلی برای خودم اتفاق افتاده*

یه نکته دیگه هم هست؛ هرچی بیشتر به یه نفر فکر کنی، مغزت اون مسیر رو قوی‌تر می‌کنه. یعنی خودِ فکر کردن باعث میشه دوباره و دوباره یادش بیفتی. یه جور چرخه که شکستن‌ش همیشه آسون نیست.

ولی اینو یادت باشه؛ اینکه یه نفر از ذهنت بیرون نمیره، همیشه به این معنی نیست که هنوز دوستش داری. گاهی فقط یه خاطره، یه حس یا یه بخش از گذشته‌ست که مغزت هنوز کامل باهاش کنار نیومده.

*دستم خورد___