وقتی صبح بیدار شدم، دلم فرو ریخت...

خب من قراره راوی داستان های واقعی ادما باشم پس خوشحال میشم همراهی کنین و حمایت🫰🏻🦋

شب با خنده شروع شده بود؛ مثل هر شب دیگری که قرار بود فقط چند ساعت خوش بگذرد و تمام شود. وقتی از آنجا بیرون آمد، چیزی از لحظه‌های آخر به یاد نمی‌آورد. فقط می‌دانست دوستانش گفته‌اند یکی از کارکنان مجموعه کمکش کرده تا سوار ماشین شود و سالم به خانه برسد.

صبح که بیدار شد، تکه‌های گمشده‌ی شب قبل کم‌کم از زبان دوستانش کنار هم قرار گرفتند. میان حرف‌هایشان، یک جمله بیشتر از همه در ذهنش ماند: «تو ازش رد شدی و برای تشکر، گردنش را.......» قلبش فرو ریخت.

آن مرد فقط داشت وظیفه‌اش را انجام می‌داد؛ نه حرفی زده بود، نه واکنش خاصی نشان داده بود، فقط کمک کرده بود کسی سالم به خانه برسد. تمام روز با خودش فکر می‌کرد: «اگر جای او بودم چه حسی داشتم؟» «آیا باید برگردم و عذرخواهی کنم؟» «یا بهتر است دیگر هرگز آنجا نروم تا باعث ناراحتی‌اش نشوم؟» گاهی اشتباه‌های واقعی، آن‌هایی نیستند که از روی بدجنسی انجام می‌شوند؛ بلکه همان‌هایی هستند که وقتی خودت می‌فهمی چه اتفاقی افتاده، از همه بیشتر آزارت می‌دهند. شاید بزرگ‌ترین تفاوت آدم‌ها این باشد که بعضی‌ها بعد از اشتباه، فقط آن را فراموش می‌کنند؛ اما بعضی دیگر، آن‌قدر وجدانشان بیدار است که دنبال راهی برای جبران می‌گردند.

اگر جای او بودی، برمی‌گشتی و عذرخواهی می‌کردی یا ترجیح می‌دادی آن اتفاق را برای همیشه پشت سر بگذاری؟