گروه لسرافیم

در این پست میخوام در مورد گروه لسرافیم توضیح بدم با من همراه باش

ظهور یک پدیده؛ تاریخچه ای که با نترسیدن شروع شد. گروه لسرافیم (LE SSERAFIM) فراتر از یک گروه کی‌پاپ ساده، یک بیانیه هنری هستند. وقتی در می ۲۰۲۲ با آلبوم Fearless وارد صحنه شدند، دنیا متوجه شد که با یک گروه معمولی روبرو نیست. نام گروه، برگردانی از جمله “I’M FEARLESS” است؛ این یعنی آن‌ها از همان ابتدا هدفشان را مشخص کردند: شکستنِ کلیشه‌ها و نترسیدن از مسیرهای سخت. آن‌ها تحت نظر کمپانی «سورس میوزیک» (وابسته به هایب) شکل گرفتند. برخلاف بسیاری از گروه‌ها که با کانسپت‌های رویایی و کیوت شروع می‌کنند، لسرافیم از همان روز اول با استایلِ «گرل‌کراش» (Girl Crush) و قدرتِ محض وارد شدند. آن‌ها در طول این مدت، از یک گروه تازه کار به یکی از تأثیرگذارترین گروه‌های نسل چهارم تبدیل شدند که استانداردهای جدیدی برای رقص و پرفورمنس تعریف کرده‌اند. تاریخچه آن‌ها داستانی از جاه‌طلبی است؛ داستانی که در آن هر آلبوم، مرحله جدیدی از بلوغ هنری‌شان را نشان می‌دهد.

اعضا؛ ۵ شخصیت متفاوت، یک روحِ متحد ساکورا (Miyawaki Sakura): او کهنه‌سربازِ دنیای آیدل‌هاست. از فعالیت در گروه ژاپنی AKB48 تا حضور در IZ*ONE، ساکورا تمامِ زیر و بم‌های شهرت را می‌داند. او نمادِ ثبات و تجربه در گروه است. کیم چِوون (Kim Chaewon): لیدرِ گروه که ثابت کرد می‌توان همزمان هم کیوت بود و هم قدرتمند. تحول او از چهره‌ای آرام به یک رهبرِ مقتدر در استیج، الهام‌بخشِ بسیاری از کارآموزان است. هو یونجین (Huh Yunjin): او روحِ هنری گروه است. یونجین با آموزش‌های کلاسیک اپرا و مهارتِ بالا در ترانه‌سرایی، به آهنگ‌های گروه عمق می‌بخشد. او کسی است که جسورانه درباره استانداردهای زیبایی در کی‌پاپ صحبت می‌کند. کازوها (Nakamura Kazuha): داستانِ کازوها مثل فیلم‌هاست! بالرینی که سال‌ها برای رقص باله در سطح جهانی تمرین کرده بود و ناگهان با کشفِ استعدادش در کی‌پاپ، همه را با انعطاف و تکنیک‌های رقصش میخکوب کرد. هونگ اون‌چه (Hong Eunchae): مکنه‌ی گروه که با انرژیِ غیرقابل مهارش، قلبِ تپنده لسرافیم است. او نشان داد که حتی با سن کم، می‌توان در کنار حرفه‌ای‌ترین‌ها درخشید.

امپراتوریِ ویوها و رکوردهای جهانی لسرافیم در فضای مجازی می‌درخشند. برای درک موفقیت آن‌ها کافی است به اعداد نگاه کنید. آهنگ Antifragile برای آن‌ها یک نقطه عطف بود؛ آهنگي که در چارت‌های بیلبورد نفوذ کرد و در اسپاتیفای رکوردهای تاریخی زد. ویدیوهای پرفورمنسِ آن‌ها (Dance Practice) اغلب به اندازه موزیک‌ویدیوهای رسمی بازدید می‌خورند، چون طرفداران می‌خواهند دقت و هماهنگیِ بی‌نظیر آن‌ها را ببینند. حضور آن‌ها در «کوچلا» (Coachella) نشان داد که آن‌ها فقط برای بازار کره نمی‌خوانند؛ آن‌ها برای فتحِ استیج‌های بزرگ بین‌المللی ساخته شده‌اند. هر کامبکِ آن‌ها (از Unforgiven تا Easy و Smart) تلاشی است برای متفاوت بودن؛ آن‌ها همیشه سعی می‌کنند سبک موسیقی خودشان را بسازند، نه اینکه از ترندهای روز کورکورانه پیروی کنند.

بازیِ قراردادها و همکاری‌های استراتژیک لسرافیم به واسطه کمپانی «هایب»، به منابعی دسترسی دارند که کمتر گروهی در کی‌پاپ دارد. همکاری با تهیه‌کنندگان جهانی و آرتیست‌هایی مثل «نایل راجرز» (Nile Rodgers) به موزیک آن‌ها هویت جهانی داده است. قراردادهای برندینگ آن‌ها نیز بسیار استراتژیک است؛ از حضور در فشن‌شوهای پاریس تا مدلینگ برای برندهای لوکس جهانی، همه نشان‌دهنده این است که لسرافیم فقط یک گروه موسیقی نیستند؛ آن‌ها برندهای متحرکی هستند که فرهنگ فشن و موسیقی را پیوند می‌دهند. این جایگاه، آن‌ها را به یکی از محبوب‌ترین گروه‌ها برای تبلیغ‌کنندگان در سرتاسر جهان تبدیل کرده است.

حاشیه‌ها؛ طوفان‌هایی که آن‌ها را قوی‌تر کرد در دنیای کی‌پاپ، حاشیه بخشی از هزینه شهرت است. لسرافیم با انتقاداتی درباره سبکِ رقص‌های خاص یا حتی شایعاتِ بی‌اساس در مورد مهارت‌های آوازخوانی مواجه شدند. اما واکنش آن‌ها چیست؟ سکوت و تلاش بیشتر. آن‌ها حاشیه‌ها را به سوختِ آهنگ‌های بعدی‌شان تبدیل می‌کنند. برای مثال، بعد از هر موج انتقاد، آن‌ها با یک پرفورمنسِ خیره‌کننده‌تر برمی‌گردند تا ثابت کنند که «ضد شکننده» (Antifragile) هستند. آن‌ها یاد گرفته‌اند که چگونه در دنیای بی‌رحمِ اینترنت، زرهِ روانی بسازند و فقط روی هدف‌شان تمرکز کنند. این «جنگندگی»، همان چیزی است که باعث شده فن‌ها (Fearnotها) تا پای جان از آن‌ها حمایت کنند.

پشتِ پرده‌یِ رنج‌ها؛ زندگی‌ای که نمی‌بینیم همه ما فقط اجرای نهایی را می‌بینیم، اما واقعیت، روزهایی است که با تمرین‌های طاقت‌فرسا شروع و با دردهای عضلانی تمام می‌شود. در مستندهای رسمی گروه، می‌بینیم که چطور آن‌ها زیر فشارِ سنگینِ تمرین‌ها بارها گریه می‌کنند، خسته می‌شوند و حتی ناامید می‌شوند. اما نکته طلایی اینجاست: آن‌ها هیچ‌وقت به تنهایی سقوط نمی‌کنند. این پیوند خواهرانه میان اعضا، همان «چسبی» است که گروه را کنار هم نگه داشته است. آن‌ها بارها گفته‌اند که در لحظاتِ تاریک، تنها تکیه‌گاهشان یکدیگر هستند. این وجه انسانی، شاید مهم‌ترین دلیلی باشد که ما به عنوان مخاطب، با آن‌ها احساس نزدیکی می‌کنیم.