رولینگ استونز؛ روایتی از یک عصر راک

در تاریخ موسیقی، بعضی گروه‌ها فقط چند آهنگ از خود به جا می‌گذارند و در خاطره‌ها محو می‌شوند؛ اما بعضی دیگر، صدای یک دوران می‌شوند و مسیر موسیقی را تغییر می‌دهند. رولینگ استونز یکی از همین نام‌های ماندگار است. پس از بیش از شش دهه، آن‌ها هنوز با انرژی بی‌پایان اجراها، نوای گیتارها و ترانه‌های جاودانه راک اند رول شناخته می‌شوند؛ گروهی که در گذر زمان تغییر کرد، اما هرگز روح خود را از دست نداد.

داستان رولینگ استونز از اوایل دهه‌ی ۱۹۶۰ در لندن آغاز شد؛ دورانی که موج تازه‌ای از علاقه به موسیقی بلوز آمریکایی “ American blues “ میان جوانان بریتانیایی شکل گرفته بود. در همان سال‌ها، دو دوست قدیمی، میک جگر و کیث ریچاردز، به‌طور اتفاقی در ایستگاه قطار دارتفورد دوباره یکدیگر را ملاقات کردند. چیزی که آن دیدار را خاص کرد، چند صفحه‌ی موسیقی بلوز بود که میک همراه خود داشت؛ صفحه‌هایی از هنرمندانی مانند Muddy Waters و Chuck Berry که هر دو شیفته‌ی آثارشان بودند

کمی بعد، آن‌ها با برایان جونز آشنا شدند؛ نوازنده‌ای با استعداد فراوان که نقش مهمی در شکل‌گیری اولیه‌ی گروه داشت. برایان که علاقه‌ی زیادی به بلوز داشت، تصمیم گرفت گروهی تشکیل دهد که بتواند این سبک موسیقی را در بریتانیا اجرا کند. در ابتدا، او حتی رهبر گروه محسوب می‌شد، اما با گذشت زمان نقش میک جگر و کیت ریچاردز پررنگ‌تر شد. اولین ترکیب شناخته‌شده‌ی گروه شامل میک جگر (خواننده)، کیت ریچاردز (گیتار)، برایان جونز (گیتار و سازهای مختلف)، چارلی واتس (درامز)، بیل وایمن (بیس) و ایان استوارت (پیانو) بود؛ نوازنده‌ای که اگرچه بعدها از تصویر اصلی گروه کنار گذاشته شد، اما سال‌ها به‌عنوان یکی از اعضای مهم پشت صحنه فعالیت کرد.

نام گروه نیز از علاقه‌ی آن‌ها به بلوز سرچشمه گرفت. برایان جونز هنگام صحبت درباره‌ی نام گروه، چشمش به آهنگ Rollin’ Stone از Muddy Waters افتاد و همان نام را پیشنهاد داد. این نام بعدها به The Rolling Stones تبدیل شد؛ اسمی که معنای خاصی هم داشت، زیرا اصطلاح “ a rolling stone ” در فرهنگ انگلیسی به کسی اشاره دارد که مداوماً در حرکت است و در یک جا ثابت نمی‌ماند.

اولین اجرای مهم گروه در سال ۱۹۶۲ در کلوب معروف Marquee Club لندن برگزار شد؛ جایی که بسیاری از گروه‌های مهم آن دوران فعالیت خود را آغاز کردند. در همان سال، رولینگ استونز قراردادی با شرکت Decca Records امضا کردند و اولین تک‌آهنگ‌های خود را منتشر کردند. در سال‌های ابتدایی، آن‌ها بیشتر آهنگ‌های هنرمندان بلوز را اجرا می‌کردند، اما خیلی زود مشخص شد که برای ماندگار شدن باید صدای مخصوص خودشان را پیدا کنند. با تشویق مدیر برنامه‌شان، اندرو لوگ اولدهام، میک جگر و کیت ریچاردز شروع به نوشتن ترانه‌های خودشان کردند. این تصمیم نقطه‌ی مهمی در مسیر گروه بود؛ زیرا بعدها همکاری جگر و ریچاردز به یکی از موفق‌ترین تیم‌های ترانه‌سرایی تاریخ تبدیل شد.

در دهه‌ی ۱۹۶۰، رسانه‌ها علاقه‌ی زیادی داشتند که رولینگ استونز را در مقابل بیتلز دهند. بیتلز اغلب با تصویر چهار پسر دوست‌داشتنی و مرتب شناخته می‌شد، در حالی که رولینگ استونز تصویری سرکش‌تر و متفاوت‌تر داشتند. مدیر گروه، اندرو لوگ اولدهام، این تفاوت را تقویت کرد و از آن‌ها چهره‌ای ساخت که بیشتر با مفهوم “ گروه راک شورشی “شناخته می‌شد. لباس‌های متفاوت، رفتارهای آزادتر و اجرای پرانرژی میک جگر باعث شدند رولینگ استونز به نماد جوانان جسور دهه‌ی شصت تبدیل شوند. با این حال، رابطه‌ی آن‌ها با بیتلز بیشتر از چیزی که رسانه‌ها نشان می‌دادند دوستانه بود. حتی بیتلز یکی از نخستین موفقیت‌های رولینگ استونز، آهنگ I Wanna Be Your Man، را برای آن‌ها نوشتند.

رولینگ استونز در طول فعالیت خود آلبوم‌های مهم زیادی منتشر کردند، اما چند اثر جایگاه ویژه‌ای در تاریخ موسیقی دارند: آلبوم Out of Our Heads در سال ۱۹۶۵ شامل آهنگ معروف Satisfaction بود؛ قطعه‌ای که با ریف گیتار فراموش‌نشدنی کیت ریچاردز به یکی از شناخته‌شده‌ترین آهنگ‌های تاریخ راک تبدیل شد. در سال ۱۹۶۶، آلبوم Aftermath نشان داد که گروه دیگر فقط یک گروه بلوز نیست. در این آلبوم، برایان جونز از سازهای مختلفی استفاده کرد و تنوع موسیقایی گروه بیشتر شد. سال ۱۹۶۹ نیز با انتشار Let It Bleed همراه بود؛ آلبومی که بسیاری آن را یکی از بهترین آثار گروه می‌دانند و شامل آهنگ‌هایی مانند Gimme Shelter و You Can’t Always Get What You Want است.

موفقیت رولینگ استونز همیشه بدون مشکل نبود. یکی از سخت‌ترین اتفاقات تاریخ گروه، خروج و مرگ برایان جونز بود. او که در ابتدا یکی از بنیان‌گذاران اصلی گروه بود، به دلیل مشکلات شخصی و فاصله گرفتن از اعضای دیگر، در سال ۱۹۶۹ گروه را ترک کرد. کمی بعد، مرگ او در سن ۲۷ سالگی، یکی از غم‌انگیزترین اتفاقات تاریخ راک شد. پس از او، میک تیلور به گروه پیوست و در برخی از مهم‌ترین آثار آن‌ها نقش داشت. بعدها نیز رانی وود به ترکیب اصلی اضافه شد و تا امروز یکی از اعضای ثابت گروه باقی مانده است.

یکی از شگفت‌انگیزترین ویژگی‌های رولینگ استونز، دوام آن‌هاست. بسیاری از گروه‌های مشهور دهه‌ی شصت پس از چند سال فعالیت متوقف شدند، اما استونز همچنان به اجرا و تولید موسیقی ادامه دادند. میک جگر با حرکات خاص و انرژی بی‌پایانش یکی از نمادین‌ترین خوانندگان تاریخ شد. کیت ریچاردز با سبک گیتارنوازی منحصربه‌فردش، الهام‌بخش نسل‌های زیادی از نوازندگان شد. چارلی واتس نیز با وجود شخصیت آرامش، یکی از تحسین‌شده‌ترین درامرهای تاریخ راک بود.