روز آخر

همیشه از خیلی چیز ها در دنیا ترس داشتم، از خیلی چیز ها ناراحت می شدم اما همیشه در قلبم ذره ای امید بود که دنیا آنقدر ها هم ترسناک نیست ....

آن روز با خوشحالی از پدرش خداحافظی کرد و به سمت مدرسه دوید. تازه هفت سالش شده بود... نیمکتش در ردیف اول کلاس بود، قد کوتاه و هیکل ظریفی داشت. با دوست جدیدش گرم صبحت شد: - می خوای وقتی بزرگ شدی چیکار کنی؟ + شاید نقاش بشم می خوام پرنده بکشم! شاید هم دکتر بشم مریض ها رو معاینه کنم... معلم وارد شد، زنگ هنر بود مداد رنگی هایش را از کیف یاسی رنگی که خیلی دوستش داشت درآورد... بی صبرانه منتظر زنگ تفریح بود می خواست با دوست جدیدش بازی کند...

ناگهان،صدای انف/جار... بوی خو.ن ... پدر خودش را به مدرسه رساند، جایی که حالا به گورس/تان آرزو های کودکان تبدیل شده بود. رویا های صد ها کودک در یک ثانیه به آجر های سوخ.ته بدل شد... مادرش جس.دش را به سختی شناخت کیف یاسی رنگ کوچکش هیچ وقت از زیر آوار بیرون نیامد... خنده هایش که قرار بود زنگ تفریح حیاط مدرسه را پر از زندگی کند در زیر خاک دفن شد، کاش زنگ زود تر می خورد ... کاش هیچوقت ...

آن روز، روز آخر مدرسه بود؛ همه ی بچه ها روز آخر مدرسه خوشحالند، میخندند، اما او ساعت ها زیر آوار ماند... مادرش تحمل دیدن اتاق خالی اش را نداشت؛ ساعت ها بر مزار کودکش می نشست و اشک می ریخت،حتی شب ها هم کنار او بیدار می ماند، کودکش از تاریکی می ترسید...

حالا عمیقا از این دنیای وح.شی می‌ترسم. از اینکه به راحتی کودکان کش.ته می‌شوند و کسی هیچ نمی گوید، از کسانی که به راحتی انسان ها را از بین می برند. جوانه ها را پرپر می‌کنند. زندگی را نا‌بود می‌کنند. خانه ها را ویر.ان می‌کنند. حتی به نوزادان هم رحم نمی‌کنند... اما همه چیز به همین راحتی تمام نخواهد شد، زخ.م ها می‌مانند اما جوانه ها رشد می‌کنند. زندگی بر می‌گردد. خانه ها ساخته می‌شوند. نوزادان بزرگ می‌شوند. و ما می‌مانیم و زندگی می‌کنیم...