تفاوت انیمه‌های جیبلی با دگر انیمه‌ها!

اگر حتی برای چند دقیقه در اینستاگرام یا تیک تاک بچرخید، ده‌ها فیلتر هوش مصنوعی خواهید دید که تغییرات «به سبک گیبلی» را ارائه می‌دهند. این تصاویر نرم، رویایی و از نظر احساسی گرم هستند. آنها در رسانه‌های اجتماعی عملکرد فوق‌العاده‌ای دارند زیرا فوراً قابل تشخیص و از نظر بصری جذاب هستند. سوال بزرگ ما این است: اگر استودیو جیبلی انیمه می‌سازد، چرا هنر آن متمایز به نظر می‌رسد؟ در ادامه با تفاوت های آنها آشنا می‌شویم

سوال‌های کلیدی(فرعی) انیمه چیست؟: انیمه کلمه ژاپنی به معنای «انیمیشن» است، اما در کاربرد جهانی به معنای انیمیشنی است که در ژاپن تولید شده یا به سبک ژاپنی خلق شده است. انیمه یک ژانر نیست. انیمه شامل اکشن، عاشقانه، تریلرهای روانشناختی، علمی تخیلی، برشی از زندگی و موارد دیگر می‌شود. سبک جیبلی چیست؟: استودیو جیبلی در سال ۱۹۸۵ توسط کارگردانان انیمیشن هایائو میازاکی و ایسائو تاکاهاتا، و با تهیه‌کنندگی توشیو سوزوکی تأسیس شد . این استودیو به خاطر فیلم‌های زیبا و با طراحی دستی که بر طنین احساسی، غوطه‌وری در جهان و هنر هنری تأکید دارند، شهرت پیدا کرد. فیلم‌های جیبلی با سرعت‌های بالا، اکشن‌های پر زرق و برق یا کلیشه‌های تکراری تعریف نمی‌شوند. در عوض، آن‌ها بر هنر پس‌زمینه‌ی نقاشی‌گونه، نورپردازی ظریف، شخصیت‌پردازی رسا اما ظریف و محیط‌هایی که زنده و معنادار به نظر می‌رسند، تمرکز دارند . دنیاهای فیلم‌هایی مانند « شهر اشباح» ، «همسایه‌ی من توتورو» و «شاهزاده خانم مونونوکه» طوری به نظر می‌رسند که انگار فریم به فریم نقاشی شده‌اند.

رنگ‌ها! استودیو جیبلی: در فیلم‌های جیبلی رنگ‌ها معمولاً ملایم یا طبیعی هستند و تغییر در لحن اغلب نشان‌دهنده‌ی تغییرات در حال و هوا یا زمان روز است. این فیلم‌ها بر نورپردازی فضایی تأکید دارند که زندگی واقعی را تقلید می‌کند - رنگ‌های طلایی در صحنه‌های سپیده‌دم، پاستل‌های ملایم‌تر برای لحظات آرام روز و رنگ‌های سرد و عمیق در طول درگیری. سبک معمول انیمه: انیمه‌های جریان اصلی اغلب از پالت‌های با کنتراست بالا و رنگ‌های پر جنب و جوش برای برجسته کردن شخصیت‌ها و جلب توجه بیننده استفاده می‌کنند. آبی‌های روشن، قرمزهای زنده و سبک‌سازی برجسته در سریال‌های اکشن و ژانر رایج هستند زیرا به هدایت چشم و تقویت سریع تأثیر عاطفی کمک می‌کنند.

پس زمینه‌ها! استودیو جیبلی: پس‌زمینه‌های جیبلی به خودی خود شخصیت‌هایی هستند. آن‌ها اغلب مانند قطعات هنری گالری به نظر می‌رسند، لایه‌های غنی و بافتی با عمق فشار هوا. این امر بینندگان را تشویق می‌کند تا به جزئیاتی - حصار فرسوده، تاک‌های در حال رشد، تپه‌های دوردست - که دنیایی فراتر از روایت مرکزی را می‌سازند،توجه کنند. انیمه: پس‌زمینه‌های انیمه بسیار متنوع هستند. برنامه‌های تلویزیونی اغلب پس‌زمینه‌ها را ساده یا سبک‌سازی می‌کنند تا حرکت شخصیت‌ها را در اولویت قرار دهند و زمان تولید را کاهش دهند. فیلم‌های انیمه با بودجه بالا ممکن است پس‌زمینه‌های دقیقی داشته باشند، اما اغلب تأثیر بصری بر غوطه‌وری طبیعی در اولویت قرار می‌گیرد.

طراحی شخصیت! استودیو جیبلی: شخصیت‌های جیبلی با خطوط گرد و تناسبات واقع‌گرایانه‌ای ترسیم شده‌اند که حس ارتباط برقرار کردن را القا می‌کنند. انیمیشن‌های آنها بر تغییرات ظریفی تأکید دارد که حس و حال را منتقل می‌کنند - تغییر در وضعیت بدن، یک پلک زدن جزئی یا راه رفتن آهسته در یک فضا. انیمه: شخصیت‌های انیمه بر اساس کهن‌الگوها طراحی می‌شوند . زوایای تیز، ویژگی‌های اغراق‌آمیز و تناسبات گویا به مخاطبان کمک می‌کند تا فوراً شخصیت و نقش یک شخصیت را درک کنند. چشمان بزرگ و سیلوئت‌های پویا ابزاری برای انتقال سریع احساسات و عملکرد روایی هستند

جریان روایت! استودیو جیبلی: فیلم‌های جیبلی عمداً از سکوت و لحظات آرام استفاده می‌کنند. آن‌ها به صحنه‌ها «فضایی» برای نفس کشیدن می‌دهند و به مخاطب اجازه می‌دهند تا فضا و حال و هوا را جذب کند. صحنه‌های جیبلی مانند سفر با قطار در میان مناظر آب گرفته، نه به خاطر اکشن، بلکه به خاطر غوطه‌ور شدن و تأمل در آن‌ها به یاد می‌مانند. انیمه: سریال‌های انیمه معمولاً از یک سیر تکاملی شامل قوس‌های اپیزودیک و اوج‌ها پیروی می‌کنند. قسمت‌ها باید جذابیت خود را حفظ کنند، کشمکش‌های کوچک را حل کنند و طرح‌های بزرگتر را به جلو ببرند. این ساختار به انیمه ریتم پویا و کشش احساسی سریع می‌دهد.

تصورات غلط! جیبلی انیمه نیست! این سوءتفاهم از این ناشی می‌شود که فیلم‌های جیبلی در مقایسه با سریال‌های انیمه معمولی چقدر متفاوت به نظر می‌رسند. اما واقعیت فنی واضح است: فیلم‌های جیبلی آثار انیمیشنی ژاپنی هستند که با تعریف انیمه مطابقت دارند. تفاوت در فلسفه زیبایی‌شناسی است، نه در رسانه. هوش مصنوعی می‌تواند کاملا جیبلی را کپی کند! ابزارهای هوش مصنوعی می‌توانند تُن‌های رنگی، نورپردازی ملایم و الگوهای بصری سطحی را تقلید کنند. اما نمی‌توانند ریتم، ظرافت‌های احساسی، نیت هنری یا قاب‌بندی عمدی که باعث می‌شود فیلم‌های جیبلی زنده به نظر برسند را بازتولید کنند. خروجی‌های هوش مصنوعی ممکن است شبیه جیبلی به نظر برسند ، اما فاقد تصمیمات عمیق‌تری هستند که به آن تصاویر معنا دهند.

نتیجه نهایی! چیزی که واقعاً گیبلی را از بسیاری از انیمه‌ها متمایز می‌کند، جهان‌بینی آن است. گیبلی تمایل دارد سرعت را کم کند، بیننده را به مشاهده دعوت کند و در جزئیات روزمره معنا پیدا کند. بسیاری از انیمه‌ها اولویت را به روایت و شدت بصری می‌دهند. هر دو رویکرد ارزشمند هستند. درک تفاوت‌های آنها به شما امکان می‌دهد تا هر یک را عمیق‌تر درک کنید.