داستان دئودورانتی که دنیا را تغییر داد

آهنگی که کرت کوبین و نیروانا را به شهرت جهانی رساند ، smells like teen spirit بود که داستان جالبی پشت نام گذاری این اثر هست که در ادامه توضیح دادم .

در اواخر سال ۱۹۹۱، دنیای موسیقی تحت سلطه گلم‌متال (Glam metal) بود. عصر موسیقی‌های پرزرق‌وبرق، موهای اسپری‌زده و ظاهرهای مصنوعی. اما در میان این هیاهو، نیروانا (Nirvana) آلبومی منتشر کرد که نه تنها فرهنگ موسیقی، بلکه نگاه یک نسل را به دنیا تغییر داد.

Smells Like Teen Spirit معروف ترین اهنگ آلبوم ، که خیلی سریع به عنوان برترین آهنگ دهه نود و سرود نسل x معرفی شد، شهرت کرت کوبین (Kurt Cobain) خواننده این بند را جهانی کرد . ( البته عکس اصلی آلبوم گربه نیست ، یه پسر بچست )

داستان این نام‌گذاری بسیار عجیب است. کرت در حال کار روی آلبوم Nevermind بود که ناگهان با جمله‌ای روی دیوار آپارتمانش مواجه شد: Kurt Smells Like Teen Spirit . کوبین که اطلاعی نداشت که کار چه کسی است ، این عبارت را یک اصطلاح عمیق و انقلابی برای توصیف روحیه نوجوانی (teen spirit به معنی روحیه نوجوانی هست)و شورش درونی درک کرد. او این نام را برای اولین آهنگ آلبومش انتخاب کرد .

مضامین آهنگ، ترکیبی از سردرگمی، پوچی و تضادهای درونی بود؛ جملاتی مثل Im worse at what i do best یا بازی با کلمات در بخش Hello, hello, how low? ، دقیقا همان حس بی‌ثباتی و خشم پنهان در دل جوانان آن دوران را بازتاب می‌داد.

اما آنچه این آهنگ را به یک پدیده جهانی تبدیل کرد، موزیک‌ویدئوی آن بود. ویدئو، مراسمی در یک سالن ورزش دبیرستان را نشان می‌داد که به تدریج از نظم به آشوب و تخریب منجر می‌شد. نکته‌ی کلیدی اینجا بود که تماشاگران ویدئو، بازیگر نبودند؛ آن‌ها هواداران واقعی گروه بودند که پس از ساعت‌ها فیلمبرداری، واقعا خسته، عصبانی و بی‌حوصله بودند. این بی‌خیالی و خستگی در مقابل آن همه ظاهرسازی موسیقی پاپ، دقیقاً همان چیزی بود که نسل جوان تشنه‌ی آن بود.

اما سال‌ها بعد، کیتلین هانا(Kathleen Hanna)، خواننده گروه Bikini Kill و از دوستان نزدیک کرت، در مصاحبه‌ای فاش کرد که آن نوشته‌ی روی دیوار، اصلاً یک پیام فلسفی نبوده است! او صرفا برای شوخی و به قصد مسخره کردن، آن جمله را نوشته بود چرا که Teen Spirit در واقع نام یک برند دئودورانت ارزان‌قیمت و دخترانه بود.

این حقیقت برای کرت کوبین تلخ بود. او از اینکه آهنگش به سرود ملی فرهنگ مصرف‌گرایی تبدیل شده بود، به شدت آزار می‌دید و حتی در کنسرت‌هایش از اجرای آن امتناع می‌کرد؛ چرا که برای او، این آهنگ دیگر یک اثر هنری نبود، بلکه نمادی از همان دنیایی شده بود که او از آن فرار می‌کرد.