هنررزمی های کمتر شناخته شده

هنررزمی های مختلفی در دنیا وجود داره که بهشون توجه نمیشه ما در این پست میخوایم بشناسیم شون همه هنررزمی ها فقط به تکواندو،کاراته،بوکس ختم نمیشه در این پست میخوایم هنررزمی هایی رو نام ببریم که زیاد معروف نيستند

تانگ سو دو (Tang Soo Do) تاریخ تانگ سو دو یک هنر رزمی کره‌ای است که ریشه‌اش هم در سبک های هم کره ای و هم در کاراته‌ی ژاپنی دیده می‌شود.شکل مدرن آن در قرن بیستم و بعد از جنگ جهانی دوم شکل گرفت. این سبک با روش های سنتی و حال هوای هنررزمی کلاسیک شرق آسیا را حفظ کرده است. *_ویژگی های اصلی_* تاکید زیاد روی لگد های بلند و نمایشی استفاده از مشت،لگد،بلاک،فرم=کاتا_هیونگ تمرین های سنتی برای تقویت انعطاف و استقامت و ذهن مناسب هم برای دفاع شخصی،هم آمادگی جسمانی در تانگ سو دو در سه محور تاکید زیادی میشود *_دیسیپلین(نظم)_* *_احترام به استاد و هم تمرینی ها_* *_رشد شخصیتی و اخلاقی_* خیلی ها شاید اسم تانگ سو دو را نشنیده باشند شاید هم در بعضی فیلم و سریال ها دیده باشید فیلم پسر کاراته و کبرا کای این هنر رزمی را به خوبی نشان می‌دهد.

ووشو (Wushu) تاریخ ووشو نام کلی هنرهای رزمی چینی است هنررزمی ای که در غرب به او می‌گویند《کونگ‌فو》 در قالب مدرن،ووشو به‌صورت یک ورزش رقابتی استاندارد است که شامل فرم‌های نمایشی،مبارزه و حرکات آکروباتیک است ویژگی های اصلی فرم‌های متنوع:سبک‌های سخت و نرم،سریع و آرام استفاده از *سلاح های سنتی چینی*مثل شمشیر،بو(چوب)،نیزه* حرکات سریع،چرخشی و نمایشی مناسب برای اجرا و مسابقه وجود بخش نمایشی و مبارزه ای فلسفه ووشو فقط برای مبارزه نیست ریشه اش در تعالیم فلسفه‌ی چینی،تعادل،یین و یانگ و هماهنگی ذهن و بدن است. تمرین کننده ی خوب ووشو باید هم از نظر ذهنی تمرکز و تعادل داشته باشد هم از نظر جسمی آماده باشد. نکته جالب بسیاری از فیلم‌های رزمی چینی حرکات شان از ووشو الهام گرفته شده،حتی اگر در فیلم اسم ووشو را نشنوی.

نینجوتسو (Ninjutsu) تاریخ نینجوتسو هنررزمی سنتی ژاپنی است که با *نینجاها*گره خورده. در دوره ی فئودالی ژاپن نینجاها برای جاسوسی،خرابکاری نفوذ و جنگ نامنظم آموزش می‌دیدند. نینجوتسو مجموعه ای از مهارت ها بود که به آن ها کمک می‌کرد در سایه ها عمل کنند. ویژگی های اصلی ترکیبی از *مبارزه مسلح و بدون سلاح* آموزش استفاده از ابزار و سلاح‌های مختلف مثلا معروف ترینش شوریکن ملقب به ستاره نینجا و نانچیکو،شمشیر، تسن (باد بزن) تاکتیک های مخفی کاری،استتار،فرار و نفوذ تاکید روی سازگاری با محیط و استفاده از موقعیت‌ها فلسفه برخلاف تصور مردم نینجوتسو فقط 《حرکت خفن و پرتاب ستاره نینجا》نیست. در سطح عمیق‌تر روی مواردی مثل*مشاهده دقیق محیط،صبر، برنامه‌ریزی و انعطاف‌پذیری ذهنی*تأکید دارد. همان قدر که به تکنیک‌های فیزیکی توجه می‌شود، به ذهن و استراتژی هم توجه می‌شود. نکته جالب نینجوتسو روی ذهن تمرکز دارد یک نینجا باید همیشه آماده باشد برای اتفاقات دور اطرافش حتی چشم بسته بخاطره همین یک نینجا همیشه در تاریکی است و لباس های مختلف برای ماموریت های مختلف دارند مثال:سبز یا قهوه ای تیره برای جنگل،سفید برای برف، مشکی برای شب،خاکستری یا آبی نفتی برایه شب مهتابی. بخش زیادی از تصویر نینجاها که در فیلم‌ها می‌بینیم،افسانه یا اغراق است. نینجوتسوی واقعی،بیشتر شبیه یک مجموعه مهارت کاربردی برای بقا و عملیات ویژه بوده.

جودو (Judo) تاریخ جودو یک هنر رزمی ژاپنی است که در سال ۱۸۸۲ توسط جیگورو کانو ایجاد شد. کانو جودو را بر پایه‌ی سبک‌های قدیمی‌تر جوجیتسو طراحی کرد،اما تکنیک‌ها را ایمن‌تر و آموزشی‌تر کرد تا بتوان آن را در مدرسه و هم به عنوان ورزش عمومی تمرین داد. امروزه جودو یک ورزش المپیکی است و در سراسر جهان محبوبیت زیادی دارد. ویژگی های اصلی تمرکز بر پرتاب کردن حریف کنترل و قفل مفاصل و نگه داشتن روی زمین استفاده از تعادل و اهرم به جای تکیه بر قدرت خالص عدم استفاده از مشت و لگد در مسابقات رسمی استفاده از لباس مخصوص به نام جودوگی فلسفه جودو دو اصل مهم دارد 1_حداکثر بهره وری با حداقل انرژی 2_پیشرفت و رفاه متقابل فلسفه ی جودو این است که در حین یادگیری مبارزه،شخصیت فرد هم رشد کند؛احترام،فروتنی نظم و خودکنترلی بخش جدایی‌ناپذیر تمرین جودو هستند. نکته جالب تکنیک های جودو به خاطر رویکرد《کنترل بدون آسیب شدید 》در سیستم های پلیسی و نظامی بسیاری از کشورها برای مهار افراد استفاده می‌شود

آیکیدو Aikido تاریخ آیکیدو در قرن بیستم توسط *موریهه اوشیبا*در ژاپن پایه‌گذاری شد. اوشیبا در چندین هنر رزمی سنتی تجربه داشت و سعی کرد سبکی خلق کند که *هم دفاع شخصی باشد و هم کم خشونت و تا حد امکان غیر آسیب‌زننده* ویژگی های اصلی تمرکز روی *چرخش بدن* و منحرف کردن انرژی حمله‌ی حریف استفاده از *قفل مفصل،پرتاب و کنترل از طریق حرکت دایره‌ای* استفاده حداقلی از زور مستقیم در زور مناسب برای دفاع شخصی در فاصله نزدیک فلسفه در آیکیدو سعی می‌شود با *هماهنگ شدن با انرژی حریف* حمله ای او را خنثی و کنترل کرد، نه این که با خشونت بیشتر جواب داد. به همین خاطر آیکیدو به عنوان یک هنر رزمی 《نرم و دفاعی》شناخته می‌شود و به رشد درونی و صلح درونی تاکید دارد. نکته جالب در بسیاری از دوره‌های آیکیدو استفاده از سلاح‌های چوبی مثل *بوکن(شمشیرچوبی)* و *جو (چوب کوتاه‌تر)* هم آموزش آموزش داده می‌شود تا درک فاصله و زاویه‌ی بدن بهتر شود.

کاپوئرا (Capoeira) تاریخ کاپوئرا یک هنررزمی است که با رقص و موسیقی است که در قرن ۱۶ و ۱۷ توسط برد_گان آفریقایی در برزیل شکل گرفت. برد_ه ها نمی توانستند آزادانه هنر رزمی تمرین کنند،بنابراین تکنیک‌های مبارزه‌ای خود را در قالب *رقص و حرکت‌های ریتمیک* پنهان کردند. به مرور زمان،کاپوئرا تبدیل شد به نماد مقاومت فرهنگی و هویت برزیل Afro-Brazilian ویژگی های اصلی ترکیب *حرکات رزمی،آکروباتیک و رقص* استفاده ی زیاد از *لگدهای چرخشی،حرکات زمینی،جاخالی‌های اغراق‌شده* حرکت دائمی بدن از طریق الگوی معروف به *جینگا(Ginga)* انجام مبارزه در قالب یک《بازی》دایره ای (Roda)با موسیقی زنده فلسفه کاپوئرا فقط مبارزه نیست *بازی، رفاقت، ریتم وخلاقیت* در آن اهمیت زیادی دارد. کسی کاپوئرا کار می‌کند باید: •هم بدن قوی و انعطاف‌پذیر داشته باشد •هم گوش موسیقی‌اش فعال باشد •هم در لحظه،خلاق و سازگار باشد از نظر جذابیت، برای بعضی‌ها کاپوئرا مثل یک **هنر رزمی خاص و متفاوتِ برزیلی** است؛ همان‌طور که نین‌جوتسو برای ژاپن یک سبک خاص و اسرارآمیز به حساب می‌آید. با این حال، از نظر تاریخی و فنی، این دو سبک کاملاً متفاوت‌اند و ریشه‌ها و کاربردهای جداگانه‌ای دارند. #### نکته جالب کاپوئرا در سال ۲۰۱۴ به‌عنوان **میراث فرهنگی ناملموس بشریت** در یونسکو ثبت شد. امروزه در بسیاری از کشورها (حتی ایران)، گروه‌هایی هستند که کاپوئرا را به‌صورت هنری، ورزشی و نمایشی تمرین می‌کنند.