جنگ 1924

هنر همیشه میتونه همه چیزو نشون بده ،چه خوب باشه و چه بد. و خب اینکه الان بتونیم آثاری از واقعه مهم و همچنین وحشتناکی مثل جنگ‌های جهانی رو ببینیم و بدون هیچ پرده‌ای باهاشون ارتباط بگیریم واقعا تاثیرگذاره..

اوتو دیکس نقاش آلمانی متولد ۱۸۹۱ که خودش به‌عنوان سرباز در جنگ جهانی اول حضور داشته و هر انچه که دیده رو با مجموعه “جنگ ۱۹۲۴” به‌تصویر‌ کشید. تصاویری بی‌رحمانه اما واقعی از ویرانی و تیرگی‌. ( لازمه که بگم بیشتر نقاشی‌هاش واقعا شاهکار و بخصوص خوفناک‌ن)

توصيف: «ناهار در سنگر» تصویری از سربازی در جنگ جهانی اوله که در دل یه سنگر یخ زده با ولع غذاش رو میبلعه در حالی که کنارش اسکلت انسانی در خاک گیر افتاده در این اثر مرز میان زنده و مر*ده محو میشه... غذا خوردن تو چند قدمی مر*گ عادی ترین و در عین حال سردترین واقعیت جنگ رو نشون میده.

توصیف «چشم اندازی شبانه از جبهه» جایی که نور منورها زمین پاره پاره شده از انفجارها رو مثل سطح ماه نشون میده. تو این تصویر سکوت میدان نبرد با درخشش گذرای منور شکسته میشه. لحظه ای کوتاه از روشنایی که تنها برای نشون دادن ویرانی کافیست....

توصيف «قربانیان گاز اکتبر ۱۹۱۶» صحنه‌ای از پیامد حملات شیمیایی در جنگ جهانی اول. با بدنهایی تیره شده از کمبود اکسیژن و افتاده بر زمین، در زمانی که گزارشهای رسمی جزئیات این فاجعه رو پنهون میکردن این تصویر بی پرده نتیجه رو ثبت کرد. قربانیان و کادر درمانی که با حالتی عادی میان مر*گها ایستادن...

توصيف: «سنگر فروریخته» ویرانی جایی رو نشون میده که برای سربازان با همه رنجش، شکل خونه گرفته بود و حال بخشی از این پناهگاه زیر ضربه ی دشمن فروپاشیده و صحنه حال و هوایی آخر الزمانی داره.دو تکه پارچه ی پاره بالای سر سرباز معلق مونده‌ن، یکی شبیه مر*گ و دیگری همچون کرکسی که برای پایان انتظار میکشه...

توصيف: «بازگشتگان» صف سربازانی رو نشون میده که جنگ از اونها تنها جسمی بی روح باقی گذاشته. چهره ها بی رنگ ،بدنها فرسوده و نگاهها تهی از زندگی. در برابرشون افسری ایستاده با یونیفورمی تمیز و اتوکشیده، جوری که انگار جهان پشت جبهه هرگز بوی مرگ رو حس نکرده. این تقابل سرد یادآور بهایی‌ه که جنگ داره و اختلاف طبقاتی...