پلاک ۲۹۳

بسته های پستی و گرفتم . تک تک شون رو بررسی کردم . یه نامه توجه امو جلب کرد . " پلاک ۲۹۳ " هیچ اطلاعات دیگه ای از مکانش نداشت . به ناچار راه افتادم . اون نامه رو گذاشتم برای آخر . هر بسته ای که میرسوندم ، می‌پرسیدم " توی این محله خونه ای با پلاک ۲۹۳ هست ؟" . تا حالا هیچ کس جواب مثبتی نداده بود . خیلی عجیب بود . آخرین بسته ای که رسوندم ، مردی که درو باز کرد در پاسخ به سوالم ، دست پاچه شد و گفت :" آ ... آره .. یکی هست که آخر همین خیابونه . اون خونه به طرز عجیبی یهویی ظاهر شد . دیگه چیزی نمیدونم " درو سریع بست . چرا انقدر از سوالم ترسیده بود ؟

به آخر همون خیابون که رسیدم دیدمش. متروکه بود و ظاهر جالبی نداشت . جلو رفتم و در زدم . کسی درو باز نکرد . محکم تر در زدم و در یهو باز شد . رفتم تو و صدا زدم " سلام . کسی اینجا هست ؟ براتون یه نامه اومده . "

داخل خونه خیلی به هم ریخته بود و به طرز عجیبی با اینکه الان تابستونه اما سرد بود . همه جا خاک گرفته بود و پر تار عنکبوت بود . با خودم فکر کردم " ای بابا بی خیال . امکان نداره این نامه مال اینجا باشه . حتما اشتباه شده ." برگشتم سمت در و یه لحظه خشکم زد . در ناپدید شده بود . همه جا رو نگاه کردم . اما اثری از در نبود . یعنی چی ؟ پس من از کجا اومدم تو ؟

گوشیمو درآوردم و نورشو انداختم روی دیوار . اثری از در نبود . به جای در یه راهروی طولانی بود . شروع کردن توی راهرو به دویدن . بعد از مدت ها متوجه شدم راهرو قرار نیست تموم شه . برگشتم که برم . ولی مثل اینکه راهرو اول هم نداشت . خدایا این دیگه چه گرفتاری بود آخه ؟ " نامه رو باز کن " این جمله توی ذهنم طنین انداز شد . یعنی چی ....." نامه رو باز کن "

نامه رو باز کردم . سفید بود . فقط یه جمله روش نوشته بود . " سعی کن از راهرو خارج شی "