نوشته های من 《فرار》

درود دوستان ! این پست که یک دل نوشته هست ، نوشته ی خودمه ! -آشوب این داستان : فرار

: دیگر خسته شده ام ! می خواهم بساطم را جمع کنم و همچون این نسیم کم جان زمستانی برم . مطمئنا تا جایی همراهی ام خواهد کرد ، احتمالا در آن نقطه‌ ی وداع زندگی که داشت به کامم شیرین می‌شد ؛ دوباره تلخی اش را به مشامم برساند .

به قول (اُ-هنری )* :زندگی معجون دردآوری است از لبخند های زودگذر و انبوه غم و اندوه و سیلاب اشک و زاری ! اما تسلیم نخواهم شد زندگی من هم متفاوت از این نیست ،مسیر را در پیش میگیرم . *نام یک نویسنده می باشد.

مقصد نامعلوم، اما یک چیز واضح است دیگر حوصله ی هیچ شهری،هیچ آدمی ،هیچ وسیله ی مدرن و در مجموع هیچ کدام از مادیات را ندارم . شايد مقصدم کنار چشمه ای باشد در جنگلی انبوه ، یا مقصدم دشتی دور روی کوه ها یا شاید مقصدم بالای ابر ها باشد !

صدای پای کسی را از پشت سرم می‌شنوم، نسيم بهاری است . و دوباره لبخندی زودگذر بر لبان خشک و بی‌جانم. اُ-هنری * به خوبی معنای زندگی را در یافته بود ! و ای کائنات صدای مرا بشنوید ،خواسته ی من دو چیز است : آسایش و آزادی ! *همون نویسنده هه .