توهمِ پاکِ گناه؛

در آستانه‌ی ممنوعیتِ نور و تاریکی، تویی که فرود آمدی از اقیانوسِ سپیدِ عبادت، و من، آخرین سایه‌ای که بر دیوارِ بهشت مانده بود.

در آستانه‌ی ممنوعیتِ نور و تاریکی، تویی که از اقیانوسِ سپیدِ عبادت فرود آمدی، و من، آخرین سایه‌ای که بر دیوارِ بهشت مانده بود؛ تو با بال‌هایِ یخ‌زده‌ی پاکیزگی، و من با قلبی که از دودِ کینه‌ها سرخ شده بود.

خداوند گفت: «تو سرگردانی، و او مأمورِ رستگاریست.» اما او نمی‌دانست که در میانِ آتش و یخ، گاهی گرما، تنها از جنسِ آتش است و گاهی سرما، تنها از جنسِ فرشتگان؛ و این تضاد، بزرگترین جاذبه‌ی جهان شد.

من گناهکارترینِ خلق بودم، تو پاک‌ترینِ فرشتگانِ آسمان. هر بار که نگاهت به زمین می‌افتاد، من در اعماقِ جهنم، نفس می‌کشیدم، و هر بار که من به آسمان می‌نگریستم، تو در اوجِ آسمان، قلبت می‌تپید.

عشقِ ما، نقضِ قانونِ خلقت بود. تو با لمسِ انگشتانت، توانستی خاکسترِ وجودم را به گل تبدیل کنی، و من با لمسِ آتشینِ نگاهم، توانستم یخِ قهرِ تو را آب کنم.

این عشق، نه بهشت می‌آورد، نه جهنم؛ این عشق، تنها «خودت» را می‌آورد. ما نه شیطان بودیم، نه فرشته، تنها دو روحِ گمشده بودیم که در آغوشِ ممنوعیت، حقیقتِ بودن را یافتند.