چشم هایش

فرقی ندارد چه ساعتی در شبانه روز باشد صدایت را که می‌شنوم خورشید در دلم طلوع میکند

مثل همیشه به طرف باغ حرکت کردم باغ سلطنتی تنها راه ارتباط منو و ژنرال قلبم بود یه دسته گل سوسن توی دستم بود موهای قهوه ای رنگم زیر نور ماه می‌درخشید لباسم مثل همیشه بخاطر کار توی باغ کثیف بود اما اون اهمیتی نمی‌داد

و اما بالاخره بهت رسیدم... مثل همیشه زیر اون درخت قدیمی منتظر من بودی با چشم های بی نظیر بهم نگاه کردی هنوز برام عادی نشده بود چطوری عادی میشد؟ _سلام کاملیا،خوبی گل من؟ +سلام...خوبم ژنرال... _من شوالیه ام،چقدر بهت بگم عسلم؟ +هه...ببخشید...اها راستی این گل ها مال توعه! _گل؟گل میخوام چیکار تا وقتی تو هستی؟ اینو گفتی و مثل همیشه خورشید در دلم طلوع کرد...

بدون هیچ حرفی به سمت درخت گیلاس رفتم الان شکوفه های گیلاس زیباتر از همیشه بود خندیدم و کنار درخت کفش هامو درآوردم از درخت کمی بالارفتن و توی دامنم شکوفه ی گیلاس جمع کردم _چیکار میکنی گل من؟ +میخوام موهاتو خوشگل کنم ژنرال! _جالبه،من بی صبرانه منتظر پایین اومدن جوجه کوچولوم هستم! از درخت پایین اومدم

روی صندلی نشستم اون هم جلوم زانو زد اخه... بدون حرفی دستامو لای موهاش کردم با اینکه ظاهر سردی داره اما موهاش به طرز عجیبی فر و نرمه موهاشو یکم مرتب کردم و شروع کردم لای موهاش شکوفه ی گیلاس گذاشتن چشماشو بست نمیدونم چه احساسی داره _گل من... +بله؟ _من با نور چشمات به یه دنیای دیگه سفر کردم...میشه تا ابد ماه نورانی من باشی؟ +اما...اگه نتونم بدرخشم چی؟ _...مگه...مگه مهمه؟

+من...من خیلی تاریکم! _داری از تاریکی وجودت گله میکنی و من توی فکر اینم که تو چقدر خورشیدی!