انواع انیمه؟!

احتمالا در چند سال اخیر، اسم انیمه مدام به گوش‌تان خورده است. فلان انیمه را دیده‌ای؟ آن انیمه عجب پایانی داشت! انیمه موضوع بحث این روزها است. نسل جدید ارتباط بیشتری با انیمه بیشتر از هر مدیوم هنری دیگری می‌گیرند؛ ولی انیمه چیست؟

احتمالا شناختی که شما از انیمه دارید، از تماشای انیمه‌های سریالی دریافت کرده‌اید. ولی دقیقا انیمه چیست و چگونه از دیگر شکل‌های انیمیشنی متفاوت است؟ در انیمه‌های سریالی موضوعاتی که باعث خاص شدن انیمه در از دیگر شکل‌های انیمیشن می‌شود را به وضوح مشاهده می‌کنید. می‌توان گفت که خصوصیات ظاهری که در انیمه‌ها دیده‌اید را فقط در انیمه‌ها می‌بینید. هر انیمیشن دیگری که از خصوصیات ظاهری انیمه در ظاهر خود استفاده کند، به کپی کردن از انیمه محکوم می شود! خصوصیات ظاهری انیمه شامل چشمان نسبتا بزرگ، دست و پاهایی که از حد معمول بلند‌تر هستند، موهای شلخته و بهم ریخته، حالت‌های واکنش اغراق شده و مشخصات دیگری است که احتمالا با تماشای هر انیمه‌ای متوجه آن‌ها خواهید شد. دلیل احساسات غلو شده شخصیت‌های انیمه، این است که در ابراز احساسات شخصیت‌ها آزادانه‌تر عمل کند. این موضوع در انیمه بسیار اتفاق می‌افتد که واکنش‌های اگزجره شده ببینیم.

انیمه نزدیک به یک قرن است که حضور دارد. اولین انیمه تاریخ «ناماکورا گاتانا» است که در سال 1917 میلادی (1295 شمسی) ساخته شده است. این انیمه کلا چهار دقیقه است. از زمان این انیمه تا امروز، هنرمندان ژاپنی سعی کردند که این هنر را گسترده کنند (البته ما انیمه چینی هم داریم). انیمه‌ای که امروزه می‌شناسیم، از همین فداکاری‌ها به وجود آمده است. در برهه‌ای از تاریخ، انیمه به موفقیت‌های بالایی در تاریخ ژاپن رسید که باعث شد بسیار گسترده‌تر از چیزی که در ابتدا بود بشود. انیمه در ابتدا تحت تاثیر انیمیشن‌های غربی بوده است و تا مدت‌ها هم در زیر سایه انیمیشن غربی قرار داشته است. آن‌ها فرهنگ خود را با ظاهر انیمیشن غربی ترکیب می‌کردند تا داستانی جدید بگویند. پس از اختراع تلویزیون و گذشتن ژاپن از اتفاقات جنگ جهانی دوم، انیمه با حضور افراد جدیدی در این عرصه دوباره متولد شد. انیمه کم کم خود را از انیمیشن غرب جدا کرد و استانداردهای خود را از نو نوشت. جوان‌های ژاپنی اشتیاق زیادی نسبت به انیمه نشان دادند و مخاطبان جوان غرب نیز نسبت به انیمه مشتاق‌تر شدند. این موضوع باعث شد که سرمایه‌داران غربی از خود سوال کنند که انیمه چیست و چرا جوانان آن را به انیمیشن غرب ترجیح می‌دهند؟ امروزه ارتباط انیمه ژاپن و انیمیشن غرب برعکس شده است و شرکت‌های غربی بر روی ساخت انیمیشن‌های شبه انیمه تمرکز کرده‌اند. از موفق‌ترین نمونه‌های آن‌ها می‌توان به انیمیشن «آواتار» اشاره کرد که ظاهر و روایت خود را از انیمه‌های شونن اقتباس کرده است.

با اینکه انیمه حدود یک قرن است که در ژاپن محبوبیت دارد، تقریبا از دهه شصت میلادی (دهه سی شمسی) انیمه کم کم وارد فرهنگ غرب شد. اولین حضور انیمه در تلویزیون غرب با «راننده سرعت» بود. سپس استودیو گیبلی که تعدادی از بهترین انیمه‌های تاریخ را ساخته است، به صورت بین‌المللی موفقیت‌های متعددی را در گیشه‌های جهانی به دست آورد. پس از برنده شدن «شهر اشباح» در اسکار به عنوان بهترین فیلم خارجی زبان، انیمه رسما پای خود را به جهان غرب باز کرد و بسیاری از مردم از خود می‌پرسیدند که انیمه چیست و چگونه اینقدر موفق بوده است. تا به امروزه آمریکا همچنان به تقلید از روش داستان‌گویی‌های انیمه، انیمشین‌های غربی تولید می‌کند.

انیمه اشکال مختلفی دارد. اولین شکل انیمه کودوموموکه است. این انیمه مخصوص کودکان زیر 12 سال است. تعدادی از بهترین انیمه‌های کمدی در این دسته قرار می‌گیرند. داستان‌های این شکل انیمه خیلی ساده و روان هستند. دومی انیمه شونن است. شونن در ژاپنی معنای پسر جوان می‌دهد. این انیمه برای پسر‌های سن‌ دوازده تا هجده سال است. انیمه شوجو انیمه‌های مخصوص همان گروه سنی است ولی برای دختران. انیمه سینن انیمه برای بزرگسال می‌شود. سینن برای مخاطب جوان و بزرگسال است و موضوعاتی که در این انیمه‌ها مطرح می‌شود خیلی خشن‌تر یا بالغانه‌تر از انیمه‌های دیگر هستند. انیمه جوسی نیز مخاطب بزرگسال دختران را هدف قرار داده است. رده سنی مناسب سنین و جوسی سن 18 تا 30 سال است. هرکدام از این سبک‌ها خصوصیات مخصوص به خود را دارند که در شکل روایت آن‌ها خود را مشخص می‌کند.