هادس...

درد عشق کهنه نمیشود...گویی همیشه تازه میماند و روح و جانت را می‌سوزاند...

آن زمان ها...نگاهت با من سخن می‌گفت...نگاهت مظلوم بود،تنها بود...وجودت پاک بود،لبخندت خالصانه بود و حرف هایت...امان از حرفایی صادق تر از وجودت به نظر می‌رسیدند...حرف های که به من زندگی خیال گونه میدادند...

لحظه هایم با تو چنان می‌گذشت که گویی در بهشت قدم گذاشته بودم...ایمان و وجودم را تصاحب کردی،چنان کردی که بپرستمت،بی آنکه بدانم،میدانستم همه اینها خوابی بیش نبودند اما نمی‌توانستم که از آن خواب عشق برخیزم،از آن بهشتی که برای خیالاتم ساخته بودی...

ورق صداقت وجودت برگشت،خیال شدی،حرف هایت،نگاهت،آغوشت مرا ترک کردند و آنموقع بود که متوجه شدم خیال بهشتم را در قعر جهنم ساخته بودم...جهنمی که واقعیت بود ،حقیقت آنکه من هیچگاه تورا برای خودم نداشتم در آن لحظه چنان بر صورتم کوبیده شد که گویی پتک حقیقت وجودم را پودر کرد...

درد آن حقیقت حال سالهاست که با من در قبر زندگی میکند،هادس من...تو برای گرفتن جان من به زندگی ام پا گذاشتی...و حال منی حیرانم که با نیمه جانم خاک به خاک به دنبال قلبی میگردم که با خود بردی،هادس من...قلب زخمی ام را در کدام صحرا رها کردی که صدای زجر کشیدنش را می‌شنوم اما سالهاست که در یابیدنش ناکامم؟