نویسنده زوال؛

ناظر عزیز دارم خودمو معرفی میکنم شعر و ادبیات نیست 🌹 شاید یه دختری که کابوسِ رها شدن رو تو دلش جا داده، این‌جوری می‌نویسه: برای اینکه خودش رو نگه داره، و برای اینکه بقیه حس کنن تنها نیستن تو این کابوس.ببین، اینجا قرار نیست ادا دربیاریم که زندگی گل و بلبله. من از اون دسته‌ام که تاریکی رو از نزدیک دیدم، و نوشتن برای من همون قرص آرام‌بخشیه که قبل از خواب می‌خورم؛ یه جورایی تنها راهیه که می‌تونم از خودم فرار نکنم و در عین حال، کمی جون بگیرم

. چیزی که من تو این کلمات دنبالش می‌گردم، یه خندهٔ الکی نیست. دنبال اون لحظهٔ لعنتی‌ام که تمامِ حرف‌های ناگفته‌ات رو می‌شنوم، و مغزت فریز می‌شه و می‌فهمی: «اوه، لعنتی پس من دیوونه نیستم. یکی دیگه هم این حجم از درد رو کشیده.» این همدلیِ تلخه که باعث می‌شه صبح فردا، دوباره بتونی نفس بکشی

من واقعی‌ترین، زمخت‌ترین و زنونه‌ترین قسمت‌های تجربه‌ام رو می‌ذارم وسط صفحه. این یه پناهگاهِ امن برای اشک‌هاییه که نمی‌خوای هیچ‌کس ببینه

اینجا جاییه که اجازه می‌دم سایه‌ها، اون زخم‌هایی که زیر لباس‌های قشنگم پنهانشون کردم، نفس بکشن. من دیگه اون بازیگوشی‌های دخترونه رو بلد نیستم؛ بازی الان جدی‌تره. این کلمات، اعتراف‌هاییه که تو تنهایی، زیر پتو، موقعی که دنیا خوابه، با خودمون می‌کنیم.

نوشتن برای من، فقط تخلیهٔ هیجانی نیست؛ یک نوع عملیاتِ بقاست. هر پاراگراف، یه جور قفل شکستهٔ جدیده که می‌فهمم چطور دفعهٔ بعد، اون در رو قفل نکنم. من می‌نویسم تا از فردا نترسم، نه اینکه فردا رو زیبا ببینم. زیبایی خیلی وقته از لیست اولویت‌های من خارج شده؛ حالا تمرکز روی استحکام و دوام آوردنه. در نهایت، هر کسی که این نوشته‌ها رو باز می‌کنه، داره با یه حقیقتِ مشترک روبرو می‌شه: زندگی اونقدرها هم که تو اینستاگرام نشون می‌دن، خطی و شاد نیست. و من اینجا هستم که بهت بگم، این خط‌خطی‌ها و کجی‌ها، زیبایی منحصر به فرد خودمون رو دارن. بیا و ببین چطور میشه از دلِ همین تاریکی، یه نورِ سرد و واقعی ساخت که فقط مالِ خودته.

حالا که این مرز مشترک رو ساختیم، من برمی‌گردم به گوشهٔ تاریک خودم، به عمق این کلمات. فعلاً… ولی بدون، هر وقت دوباره صدای اون سایه‌ها رو شنیدی، این صفحه همیشه منتظره. اینجا پایانِ یک فصله، نه پایانِ داستان. شبت بخیر، یا هر تعریفی که از «آرامش» برای خودت داری لعنتی خیلی حرف زدم