همان عطر ، با شیشه ای متفاوت.

همان عطر ، در شیشه ای متفاوت ۱۵ سال ، از آخرین دیدارم با وی گذشته بود . هنوز هم دست های سردم ، به آغوش گرم دستانش نیازداشتند. هنوز هم نامه هایش را نگه داشته بودم. پژواک خاطراتمان با هم ، در سرم نجوا میکرد . اما دگر در نظرم ، در آغوش کشیدن او نشدنی بود ؛ دگر تنها چیزی که دست هایم را گرم میکرد ، لباس هایم بود نه دست هایش.

۲۱ اکتبر ، سالگرد آشنایی ما بود . دگر ، فقط من بودم و کوهی از خاطرات . در این روز ، به کافه پناه میاوردم. پس شالگردنم را به گردنم فشردم و راه افتادم . تنها یک میز خالی بود . صندلی را عقب کشیدم و پس از سفارش یک قهوه ، نشستم ؛ برایم عجیب بود ، عطری آشنا استشمام میکردم . چشم هایم کافه را زیر و رو کردند . تا اینکه بلاخره ، او را دیدم .

همان بو ، همان چهره ، همان اخلاق ، همان لباس ها ، همان بود . اما دگر برای من خود را اراسته نمی‌کرد . خنده هایش ، دیگر برای من نبودند ؛ چه میشد کرد ؟ تنها تماشا کردم . حسادت میکردم به آنکه خنده هایش را از من دزدیده بود ؛

با خود فکر کردم ، او زیباترین نقاشیه خدا بود و من ، تنها قلمه نقاشی. پس از رفتنش ، ساعت ها روی همان صندلی نشستم . تنها عطری که به مشامم می‌رسید ، عطر خاطره بود نه عطر او ؛