موسیقیدانان ناشنوا

موسیقی را فقط با گوش نمی‌شنوند، با قلب می‌فهمند! 🎶✨ داستان شگفت‌انگیز موسیقیدانانی که با وجود ناشنوایی، جهان را با نواهایشان تکان دادند.

همانند یوهان سباستین باخ، ویلیام بویس (۱۷۵۹-۱۷۱۱) از راه نوازندگی کیبورد در کلیسا امرار معاش می‌کرد و در عین‌حال یکی از بزرگان اهنگسازی قرن هجدهم انگلستان نیز محسوب می‌شد. بویس دچار ناشنوایی شد و ناگزیر از منصب ارگ‌نوازی کلیسا دست کشید اما کارش را به عنوان موسیقیدان با ویرایش آثار آهنگسازان مشهور انگلیسی، نظیر «ویلیام برد» و «هنری پورسل»،‌ ادامه داد.

ایگناز هولتزباور (۱۷۹۳-۱۷۱۱) است که بیش از ۲۰۰سمفونی و ۶ اپرا نوشت. هولتزباور در آخرین سالهای حیاتش به طور کامل ناشنوا بود. او چهره‌ای مهم در مکتب مانهایم محسوب می‌شود که موسیقیدانان مهم آغاز دوره‌ی کلاسیک در آن بالیدند. هولتزباور ریاست موسیقی دربارهایی نظیر اشتوتگارت و وین را بر عهده داشت. یکی از اپراهای او با نام « Günther von Schwarzburg» که در سال ۱۷۷۷ بر صحنه رفت از سوی موتزارت مورد ستایش فراوان قرار گرفت.

بدریخ اسمتانا (Bedrich Smetana) از اسمتانا (۱۸۸۴-۱۸۲۴)‌ به عنوان پدر موسیقی چک نام برده می شود. اثر مشهور او Ma Vlast (میهن من) یک پوئم سمفونی است که تحت تاثیر مناظر و داستان‌های تاریخی کشورش ساخته شده است. در زمان ساخت این اثر شنوایی او سخت دچار مشکل بود و در ادامه به صورت کامل ناشنوا شد. اسمتانا دچار بیماری روانی و افسردگی نیز بود. او در سال‌های پایانی عمر صدایی بلند، تیز و سوت‌مانند را در گوش‌هایش احساس می‌کرد که امروزه بیماریِ «تینیتوس» (Tinnitus) نامیده‌می‌شود. هرچند این وضعیت آهنگسازی را برای او دشوار کرده بود اما به کارش ادامه داد

فوره (۱۹۲۴-۱۸۴۵) ارگ‌نواز،‌ پیانیست،‌ آهنگساز و معلم موسیقی اهل کشور فرانسه یکی از اثرگذارترین آهنگسازان دوران خود بود. بسیاری فوره را به‌خاطر رکوئیمی که میان سالهای ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۰ نوشت می‌شناسند اما میراث او بیش از این است. او علاوه بر مدیریت کنسرواتوار پاریس، آثار قابل‌توجهی برای آواز و پیانو ساخت. یکی از مهم‌ترین دلایل او برای درخواست بازنشستگی از کنسرواتوار در سال ۱۹۲۰شدت‌گرفتن ناشنوایی‌اش بود.