موسیقی و زندگی (p.4)

سلام سلام اومدیم با پارت جدید رمانم درسته پارت های قبل زیاد حمایت نشد ولی تا اینو تموم نکنم آروم نمی‌گیرم مطمئن باشید

وقتی رسیدم به آپارتمان ساعت پنج و چهل دقیقه بود و وقتی رسیدم به خونه با کلید در رو باز کردم و دکمه آسانسور رو زدم. آسانسور طبقه ی 13 بود. دقیقا طبقه ی واحد ما؛ فهمیدم که به احتمال زیاد یکی از فامیل های پدرم تازه برای تسلیت گفتن رسیده بود.

با خودم گفتم چون جمعیت خونه خیلی شلوغه بهتره به هر بهانه‌ای برم توی اتاقم که در رو قفل کنم. من معمولا توی مدرسه میانگرای سمت برونگرای کلاسم ولی الان واقعا به تنهایی نیاز دارم. راستش دلم میخواد وقتی رفتم توی اتاقم به جای انجام تکالیفم فقط با گیتارم آهنگ بزنم؛ آهنگ غمگین.

بالاخره آسانسور پایین اومد و من سریع سوارش شدم و دکمه طبقه 13 رو زدم. وقتی در آسانسور بسته شد یه لحظه صدای عجیبی اومد؛ انگار که میگفت:«بالاخره پیدات میکنم» یه لحظه نگران شدم ولی بعد فهمیدم که بخاطر شُک احتمالا توهم زدم.

وقتی رسیدم در واحد دیدم نزدیک 20 جفت کفش در خونه بود. یکم دلخور شدم که باید اینقدر با بقیه سلام کنم، تازه نزدیک 11 جفت کفش بچه هم بود. باورم نمیشد قراره این با این همه بچه سر و کله بزنم مخصوصا اگه وارد اتاقم بشن چون معمولا خیلی میخوان دست به هدفون، واکمن یا گیتارم بزنن و ممکن بود خراب بشن. زنگ واحد رو زدم و دیدم که عمه‌ام در رو باز کرد.

وقتی من رو دید توی چشماش اشک جمع شد و بغض راه گلوش رو بست. وقتی بهم نگاه کرد برای اینکه گریه نکنه من رو بغل کرد ولی تاثیری نداشت چون وقتی بغلم میکرد قطرات اشک رو روی هودی‌م حس می‌کردم.

خب اینم از پارت چهارم تا پارت بعدی بدرود دوستان