سنگ کلیه یا دشمن کلیه؟

سنگ کلیه یکی از شایع‌ترین انواع بیماری‌های کلیوی است.

سنگ کلیه یکی از شایع‌ترین انواع بیماری‌های کلیوی است. سنگ‌های کلیه (نفرولیتیازیس) در واقع رسوباتی از جنس مواد معدنی و نمکی هستند که در کلیه‌ها تشکیل می‌شوند. جنس سنگ‌های کلیه معمولا اگزالات کلسیم است.

سنگ دارای ساختاری تیز و کریستالی است و گاهی به اندازه‌ی یک توپ گلف رشد می‌کند. این بیماری علت شایع خون در ادرار (هماچوری) و درد شدید در شکم، پهلو یا کشاله‌ی ران است.

تولید سنگ در بین مردان بیشتر از زنان دیده‌می‌شود. بیشتر افرادی که به سنگ کلیه مبتلا می‌شوند در سنین ۳۰ تا ۵۰ سالگی هستند.

بیشتر موارد سنگ‌های کلیه اندازه نخود هستند. اما این سنگ‌ها می‌توانند در ابعاد کوچکتر به‌اندازه یک دانه شن یا ابعاد بزرگتری در اندازه توپ گلف هم ایجاد شوند. معمولا سنگ‌های کوچک از دستگاه ادراری عبور کرده و دفع می‌شوند. اما اگر سنگ بزرگ باشد، ممکن است پزشک جراحی را توصیه‌کند.

تا زمانی‌که سنگ کلیه در کلیه حرکت نکرده و وارد مجاری ادراری نشده‌است، ممکن است هیچ علامتی را نشان ندهد، این سنگ‌ها به نام سنگ‌های خاموش معروف هستند.

سنگ کلیه که ممکن است در بیمار ایجاد شود عبارتند از: درد سنگ کلیه سوزش ادرار درد هنگام ادرار کردن ادرار صورتی، قرمز یا قهوه‌ای ادرار کدر و دارای بوی ناخوشایند تهوع و استفراغ نیاز مداوم به ادرار کردن (فوریت ادرار) ادرار کردن بیشتر از حد معمول (تکرر ادرار) تب و لرز کاهش حجم ادرار یا گرفتگی مجاری ادراری وجود گلبول‌های سفید یا چرک در ادرار در آزمایش ادرار

اگرچه دلیلی قطعی برای ایجاد سنگ وجود ندارد، اما چندین عامل خطر ایجاد این سنگ‌ها را افزایش می‌دهد. علت اصلی این بیماری کمبود آب بدن است. سنگ‌ کلیه بیشتر در افرادی مشاهده‌می‌شود که کمتر از ۸ تا ۱۰ لیوان آب در روز مصرف می‌کنند. هنگامی‌که آب کافی برای رقیق کردن اسید اوریک موجود در ادرار وجود نداشته‌باشد، ادرار اسیدی‌تر می‌شود. محیط بیش‌از‌حد اسیدی ادرار، منجر به تشکیل سنگ کلیه می‌شود.