چطور داستان کتاب های فزبر فرایت انقدر واقعی هستن؟

شاید با خودتون فکر کنید: «خب،ارو*اح و ربات‌های تسخ*یر شده که واقع‌گرایانه نیستن!» و حق هم دارید! اما واقع‌گرایی «فزبر فرایتس» در سطح دیگه‌ای عمل می‌کنه. بذارید چندتا دلیل بیارم که چرا این داستان‌ها، با وجود عناصر ماورا*یی و ترس*ناک، اینقدر واقعی به نظر می‌رسن:

تمرکز بر روانشناسی انسانی: این بزرگترین نقطه قوتشونه. داستان‌ها کمتر به «چیستی» هی*ولاها و بیشتر به «چرا» و «چگونه» اعمال انسان‌ها می‌پردازن. طمع و جاه‌طلبی: مثل داستانی که یک نفر برای رسیدن به موفقیت، هر کاری می‌کنه. تنهایی و انزوا: مثل میلی که در جستجوی درک شدن بود و در نهایت فریب خورد. حسادت و رقابت: مثل دوستانی که به هم خیانت می‌کنن. گناه و پشیمانی: مثل شخصیت‌هایی که از گذشته‌شون فرار می‌کنن. نیاز به تأیید: مثل کسانی که برای دیده شدن دست به کارهای خطر*ناک می‌زنند. اینها همه احساسات و انگیزه‌های کاملاً انسانی هستن که می‌تونیم باهاشون ارتباط برقرار کنیم. هیول*ای واقعی، گاهی اوقات خود انسان‌ها یا نقاط ضعفشون هستن.

پیامدهای واقعی اعمال: در این داستان‌ها، هر عملی یک پیامد داره. حتی اگر شخصیت‌ها زنده بمونن، زخ*م‌های روحی عمیقی برمی‌دارن. ترس فقط در صحنه خ*ون و خونر*یزی نیست، در عواقب روانی و اجتماعی کارهاییه که شخصیت‌ها انجام میدن یا به سرشون میاد. مثل میلی که سرنوشتش در یک عدم قطعیت وحشت*ناک باقی موند. این باعث میشه حس کنیم با یک دنیای بی‌رحم و منطقی (البته با قوانین خاص خودش) روبرو هستیم.

ترس از “ناشناخته‌های آشنا”: فزبر فرایتس از چیزهایی استفاده می‌کنه که در ظاهر آشنا و بی‌خطر به نظر میان (مثل رستوران‌های خانوادگی، بازی‌های ویدئویی، عروسک‌های نمایشی) و اونها رو به منبعی از وح*شت تبدیل می‌کنه. این باعث میشه احساس کنیم حتی در امن‌ترین مکان‌ها هم ممکنه خطر در کمین باشه. این “عادی‌سازی” ترس، خیلی تأثیرگذاره.

شخصیت‌های چندوجهی (حتی با خطاهای اخلاقی): شخصیت‌ها کاملاً “خوب” یا کاملاً “بد” نیستن. اونا تصمیمات اشتباه می‌گیرن، گاهی خودخواه هستن، و مثل آدم‌های واقعی، پر از نقص هستن. این نقص‌ها باعث میشه بتونیم بیشتر باهاشون همذات‌پنداری کنیم، حتی اگه از اعمالشون متنفر باشیم. وقتی یک شخصیت واقعی‌تر باشه، وحش*تی که تجربه می‌کنه هم واقعی‌تر به نظر میرسه.

جزئیات حسّی و فضاسازی: نویسنده در توصیف جزئیات محیط، صداها، بوها، و احساسات شخصیت‌ها بسیار دقیق عمل می‌کنه. این جزئیات باعث میشه خواننده خودش رو در دل داستان حس کنه. مثلاً وقتی میلیل از سرما و تنهایی در انبار حرف می‌زنه، شما اون سرما رو حس می‌کنید.

در نهایت، «واقع‌گرایی» در فزبر فرایتس، بیشتر در لحن، اتمسفر و درک عمیق از تاریک‌ترین گوشه‌های روان انسانی نهفته است، نه در منطق فیزیکی داستان. اونها به شما نشون میدن که ترسناک‌ترین چیزها می‌تونن از درون خودمون یا از محیط‌های به ظاهر عادی ما سرچشمه بگیرن.