بال های نامرئی.

زنان باید یادبگیرند که فقط به عنوان زن زندگی نکنند، بلکه به عنوان انسان کامل با آرزو ها، استعداد ها و حقوق برابر.

او همیشه در خانه کوچکشان احساس زندانی بودن می‌کرد؛ دیوارها پر از حرف‌های گفته نشده و توقعات دیگران بود. اما در درونش آتش کوچکی می‌سوخت؛ شعله‌ای از تمایل به آزادی، به زندگی کردن مطابق با خواسته‌های خودش، نه آنچه دیگران تعیین کرده بودند.

هر روز صبح، وقتی به آینه نگاه می‌کرد، می‌دید سایه‌ی خودش در قابی از نقش‌های اجتماعی محدود شده است. اما تصمیم گرفته بود که با هر نگاه، هر حرکت، هر کلمه، بخشی از این دیوارها را بشکند و به خود واقعی‌اش نزدیک شود.

یکی از روزها در پارک نشست و به پرندگان نگاه کرد که آزادانه در آسمان می‌چرخیدند. به خودش گفت: «آزادی مانند بال است، اما گاهی نامرئی است؛ باید یاد بگیری پروازش بدهی.» و برای اولین بار احساس کرد که مرزهای ذهنی که او را محدود کرده بودند، قابل عبور هستند.

شب که شد، دفترچه‌ای برداشت و نوشت: «هر بار که زنی صدای خودش را پیدا می‌کند، نه فقط خودش آزاد می‌شود، بلکه بخشی از جهان هم روشن‌تر می‌شود.» او لبخندی زد، فهمید آزادی از بیرون شروع نمی‌شود؛ از درون انسان و از انتخاب‌های کوچک و بزرگش آغاز می‌شود.