چرا هانجی سان؟

هانجی زوئه همون کسیه که تایتان‌ها رو به‌جای نابودی، دعوت به گفتگو می‌کرد.

یه جایی وسط دیدن اتک فهمیدم که بیشتر از همه شخصیت هانجی شبیه خودمه. انگار کسیه که بدون اینکه تلاش کنه، می‌تونه همزمان جدی و بامزه باشه. یه نفر که از چیزایی خوشش میاد که بقیه حتی حوصله نگاه کردن بهش ندارن. فهمیدم که خیلی بامزست و در عین حال کسی این رو درک نمی کنه.

اینم بگم که من از اول خیلی نسبت به اتک آن تایتان گارد داشتم و علاقه ای بهش نداشتم. سر همین شرایط ج.نگ و اینا به اصرار خواهر بزرگم شروع به دیدنش کردم و واقعا خیلی حسرت خوردم که این شاهکارو زودتر ندیدم. 😭😭🎀

خیلی ساده بگم، هانجی عاشق فهمیدن بود. عاشق سؤال‌ها بود. عاشق جزئیاتی که برای بقیه اهمیت نداشت. و خیلی برام قشنگه که یه نفر می‌تونه اون‌قدری با یه مفهوم ارتباط برقرار کنه که بشه بخش اصلی زندگی‌ش. اون می‌خواست بدونه. می‌خواست برای بشریت و آدما به درد بخوره. دقیقا همون چیزی که هدف اصلی زندگی خودمم هست.

مرگش هم خیلی دردناک بود. به نظرم حق هانجی خیلی بیشتر از این ابود. به نظرم اون واقعا حق یه زندگی بلخره عادی بعد از آزادی بیرون دیوار ها داشته باشه. ولی آخرش به دست همونایی کشته شد که عاشقشون بود و بخاطر این هم ناراحت نبود. ولی لیواییییی😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭

بعدد از مرگ اروین که وظیفه ی فرماندهی هنگ اکتشاف افتاد گردن هانجی، قشنگ معلوم بود که خیلی خستست. اون هانجی دیوونه تبدیل شد به فرمانده‌ای که باید مردمو راضی نگه می داشت در حالی که شاید نمی تونست. به قول معروف: "کجان اون لبخند های شیرین ؟"