مغزت با آهنگ چیکار می‌کنه که دلت اینجوری می‌لرزه؟!જ 俺 ◟ ੭

فکر می‌کنی داری یه آهنگ گوش می‌دی؟ نه عزیزم. تو داری خودتو کشف می‌کنی، قطعه‌قطعه، بیت‌به‌بیت. اما چجوری؟!

هر آهنگی که دوستش داری، یه جایی تو ذهنت، با یه «تو»ی قدیمی گره خورده. شاید با یه روز بارونی، با اون پله‌هایی که گریه می‌کردی، یا با کسی که دیگه نیست ولی هنوز اسمش وسط پلِ آهنگه می‌لرزه.

موسیقی یکی از معدود چیزهایی‌ـه که با عقل و احساسِ تو همزمان بازی می‌کنه. مغز تو، با شنیدن یه آهنگ، خاطره می‌سازه، تصویر می‌چینه، هورمون می‌فرسته و یه دنیای کامل رو فقط با صدا، شبیه‌سازی می‌کنه.

ریتم آهنگ، مثل ضربان قلب توئه. وقتی هم‌زمان می‌شن، مغز فکر می‌کنه «این صدا منم». برای همینه یه بیت ساده یا یه ملودی کوتاه ممکنه تا عمق روحت فرو بره، حتی وقتی نمی‌فهمی چرا.

می‌دونی چرا گاهی یه آهنگ شاد غمتو بیشتر می‌کنه؟ یا چرا با آهنگ غمگین آروم می‌شی؟ چون مغزت داره دنبال چیزی می‌گرده که با حال تو جفت شه، نه عوضش کنه.

اینه تنظیم هیجانی؛ خودتُ نجات می‌دی… فقط از راه موزیک. دانشمندا می‌گن وقتی یه آهنگ محبوب می‌شنوی، مغزت دوپامین آزاد می‌کنه. همون ماده‌ای که وقتی عاشق می‌شی، شکلات می‌خوری، یا موفق می‌شی، تو مغز ترشح می‌شه.

یعنی موسیقی، یه مدل خوشبختی دست‌سازِ شخصیه. تو آهنگ گوش نمی‌دی. تو داری خودتو به یاد میاری. اون صدایی که حالت رو بهتر می‌کنه، شاید صدای یه خواننده باشه... اما واقعاً صدای توئه، ضبط شده تو یه تکه صدا، وسط یه دنیای پر از سکوت.