فراق

جملاتی برای بهتر کردن حال شما

اگر تو به یادِ من باشی، مرا باکی از غیبت در حافظه‌ی عالمیان نیست. این انسان است؛ که در عظمتی چون اقیانوس تاب می‌آورد، اما گاه در یک جرعه دلتنگی، به آسانی غرق می‌شود.

اشتباه نشود؛ تو هنوز تمامِ دنیایِ منی، اما دیگر بهایی برای نبرد نداری. فقط آنگاه که نامِ مرا بر زبانِ تو می‌نشیندم، تازه درمی‌یابیدم که واژه‌ی نامم، چه زیباییِ پنهانی داشته است.

و من هرگز ندانستم که آیا مهرِ مادرش، هم‌اندازه‌ی عشقِ بی‌کرانِ من بود؟ هر دلبستگی، خود پیمانی‌ست با خطرِ فقدان؛ پذیرشِ آن، آغوش گشودن به رنجِ از دست دادن است.

تو سبز بپوش، که حضورِ تو، مرا از خاطرِ تمامِ جنگل‌ها خواهد برد. زیباییِ تو، در رخسارت نبود؛ تو تأثیرگذار بودی، چونان هنر و چونان جنگ.

هر دو جاماندیم تو در عمقِ قلبِ من، و من، رانده از حصارِ دلِ تو. می‌گفت "فدایت شوم"؛ و راست می‌گفت، که او در قلبِ من جان داد.

در چشمِ عادت، بودنِ همیشگی، خود به نوعی نبودن می‌گراید؛ گویی دائمی بودن، مُهرِ نامرئی شدن را بر پیشانی می‌زند. زندگی، نقشی دلبرانه دارد؛ اما زیبایی‌های حقیقی‌اش، بهایی سنگین می‌طلبند.

با ناامیدی تمام، در پیِ انکار و فراموشی‌اش بودم؛ اما نه گفتارِ مشاوران و نه کاوشِ روانکاوان، نتوانست او را از عمقِ هستی‌ام بیرون کشد. ما، تنها بودیم اما با هم. زبانِ چشم‌ها فاش‌گوست، اما چشمانِ تو، گویی به سکوتِ ابدی محکوم شده بودند