ماه...

به نام آن که تجلی خوبی ها و الهام‌بخش آدم هاست

- به نظرت ماه قشنگ‌تره یا ستاره؟ + نمیدونم... ولی به نظرم ماه سرسخت‌تره! - چرا؟!

+ خب آخه میدونی اون تنهاست از هم‌نوعان خودش کیلومترها فاصله داره ولی حتی یه بارم شکایت نکرده. - منظورت چیه؟ اون که انسان نیست! + درسته انسان نیست ولی بازم احساس داره. - منظورت رو نمیفهمم. + مهم نیست میزاری ادامش رو توضیح بدم؟ - باشه.

+ خب ادامش... کجا بودم... آهان یادم اومد! داشتم میگفتم اون تنهاس و حداقل از نظر من تنها بودن جزو بدترین چیزهاست. - اگه اینطوری حساب کنیم اون زمین رو داره + ولی مگه زمین یه قمره؟ - نه خب ولی... + پس انقدر وسط حرفم نپر لطفا! - چشم

+ اون کسی رو نداره که سرش رو بزاره روی شونش و گریه کنه. نه تنها این بلکه حتی نعمت گریه کردن هم ازش دریغ شده! اون نمیتونه فریاد بزنه، اعتراض کنه و یا حتی از اون مسیر همیشگی خارج بشه! من جاش بودم دووم نمیاوردم. برای همین به نظرم سرسخته. - چه جالب! ولی هنوزم درکت نمیکنم + اشکال نداره - واقعا؟ + البته هیچ اشکالی نداره