ی برگ از تنهایی²

در ادامه میخوام دیدتون و به زندگی بیشتر تغییر بدم پس با ادامه این کتابی که مینویسم همراه من باشید

چرا باید نا امید باشیم؟ راستش رو بخوای، همیشه حس می‌کنم یه چیزی تو دل تاریکی هست که نمی‌ذاره کامل غرق بشیم. انگار وسط یه تباهی مطلق، یه چیزی ته دل آدم می‌گه: «معلق تو فردا، هنوز تموم نشده...» شاید اون نور ملو زرد وسط خاکستری‌های زندگی، فقط یه نشونه باشه، یه یادآوری کوچیک که هنوز جا داری، هنوز فرصت هست

گاهی می‌گم، امید یه انتخابه، نه یه اجبار. تو مجبوری یه بار از زمین بلند شی، ولی انتخاب اینه که تصمیم بگیری چی رو بسازی. شاید هیچ‌وقت راه صددرصد روشن نشه، ولی حتی وسط این مسیر تاریک، اون لرزش های کوچیک، اون قدم های یواش، همون انتخاب های ریز، نشون می‌ده که هنوز زنده‌ای، هنوز یه چیزی تو وجودت هست که نمی‌ذاره تسلیم بشی.

پس چرا امید؟ چون یه بذرِ کوچیک، وقتی تو خاک خوابیده، شاید هیچ نشونه‌ای از رشدش نباشه، ولی هنوز یک قدرت خاموش تو وجودش هست. یک تلنگر، یک قطره‌ی آب، و یک صبر ساده، و تلاش تو مسیر درست می‌تونه اونو از اعماق خاک بیرون بکشه. همینه که امید فقط یه اسم نیست، یه راهه—حتی اگه معلق باشی تو فردا، حتی اگه دور و برت تباهیه، یه چیزی ته دل هست که نمی‌ذاره خاموش بشی. برای من ی عشق برای تو چیزی دیگه پیداش کن . انگار لحظه‌ای اتفاق افتاد که همه‌چیز تغییر کرد. مثل نوری که وسط سایه‌ها می‌تابد، عشق راه خودش را پیدا کرد—بی‌صدا، ولی قدرتمند. شاید این حضور، نه فقط یک حضور معمولی، بلکه یک تلنگر باشد؛ چیزی که قلب را، حتی اگر خسته باشد، دوباره به تپش وامی‌دارد. عشق، همیشه مثل یک جریان ملایم می‌آید، نه اجبار، نه دستور. فقط یک حس خاموش که آرام آرام جای خودش را در دل باز می‌کند، مثل بذر امیدی که نیاز به نور و صبر دارد.

و شاید، شاید همه‌ی اینا فقط یه قدم باشه، فقط یه لحظه‌ی کوتاه که یه نفر از خودش بپرسه: «بذار ببینم این بذر چی می‌شه.»