خودم

ای که بر باد بیاری همه یاد

خسته ام،ميروم از قلب تو با پاى خودم‌ ‌ ‌ ‌ تا كه تنها بشوم با غم دنياى خودم

ليلى قصه نبودى كه شوم مجنونت‌ ‌ ‌ تن سپردم به بيابان و به صحراى خودم

دل دريايىِ طوفان زده ارزانى خود‌ ‌ ‌ ميروم تا كه شوم قايق درياى خودم

بعد تو خاک از آيينه ى دل ميگيرم‌ ‌ ‌ ‌ تا كمى هم بنشينم به تماشاى خودم

ما كه رفتيم تو باش و همه ى خاطره ها‌ ‌ ‌ ‌ ميروم تا برسم بى تو به فرداى خودم

دل اگر بعد تو لرزيد حرامش باشد‌ ‌ ‌ ‌ ‌ پايبندم بخدا بر سر فتواى خودم...