تاریخچه بازی UNO

امروز و در این تست با بازی uno آشنا میشیم که یک بازی بسیار پرطرفدار و نحوه بازی کردنش رو با همدیگه یاد می‌گیریم

بازی UNO که در زبان اسپانیایی و ایتالیایی به معنی «یک» می‌باشد، در سال ۱۹۷۱ توسط Merle Robbins (مرل رابینز) طراحی شد. با توجه به اینکه Merle علاقه زیاد خانواده و اقوام و آشنایان و دوستانش را به این بازی دید، با سرمایه‌گذاری روی توسعه این بازی به مبلغ ۸,۰۰۰ دلار و تولید ۵۰۰۰ نسخه از این بازی، شروع به فروش آن کرد. او این بازی را در آرایشگاهش به فروش رساند. سپس تجار محلی نیز شروع به فروش این بازی کردند

نحوه انجام بازی uno: این بازی در تعداد کارت‌های متنوعی عرضه شده است که تعداد ۵۴ تایی آن می‌تواند برای بازی ۶ نفر مناسب باشد. برای انجام این بازی ابتدا کارت‌ها را خوب قاطی کنید سپس به هر نفر ۷ کارت بدهید. تا بازی شروع شود

کارت‌های باقیمانده را وسط صفحه قرار بدهید و یک کارت از رو بردارید سپس کسی که کارت‌ها را پخش کرده اولین کارت را می‌گذارد به عنوان مثال کارتی که گذاشته می‌شود یا باید هم عدد کارت وسط باشد یا همرنگ.

بازی به همین نحوه ادامه پیدا می‌کند و برنده کسی است که تعداد کارت‌هایش زودتر تمام شود این نکته را در نظر داشته باشید هر کسی که زودتر به تعداد یک کارت برسد باید بگوید اونو اگر این را نگوید مجبور می‌شود دو کارت بردارد بازیکنان دیگر هم حواسشان باشد هنگامی که یک بازیکن یک کارته شد سریع بگویند اونو تا آن بازیکن برنده نشود.

کارت های متفاوت و پر کاربرد : در بین کارت‌ها کارتی هست که به شکل یک دایره توخالی و گاهی اوقات تقسیم شده به چهار رنگ است اگر کسی این کارت را وسط بگذارد می‌تواند رنگ کارت‌های دیگر بازیکنان را مشخص کند یعنی کارت‌های بعدی باید به رنگی باشد که او می‌گوید کارت بعدی کارتی است که روی آن علامت به اضافه ۴ است این کارت به عنوان بدترین کارت بازی شناخته می‌شود و هنگامی که کسی این کارت را بگذارد نفر بعد از آن ۴ کارت برمی‌دارد و همچنین می‌توان با استفاده از این کارت رنگ را نیز مشخص کرد کارت بعدی کارتی است که علامت به اضافه دو دارد و تنها کارش این است که به نفر بعد شما دو کارت می‌دهد کارتی که علامت ممنوع دارد بدین معنی است که فرد بعد از شما نوبت از انداختن کارت محروم می‌شود و کارتی که علامت فلش دارد جهت بازی را عوض می‌کند و از ساعتگرد به پاد ساعتگرد تغییر می‌دهد