سندروم روز اول مدرسه

این پست صرفا به خاطر زیبایی این پاراگراف از فیکشنه و روانشناسی نیست.

جئون جونگ کوک - تیم 69 - اگه از قهوه متنفر باشی ولی توی روز اول کاریت رییست ازت بخواد باهاش قهوه بخوری چی میگی؟ به احتمال نود و نه درصد قبول میکنی و باهاش قهوه میخوری ... جوری که انگار عاشق اون قهوه ای!

شاید روز بعد یا هفته بعد هم به قهوه دعوتت کنه و تو مجبوری قبول کنی. چون داری تظاهر میکنی عاشق قهوه ای؛ این میشه که دیگه چاره ای جز نقش بازی کردن نداری. شاید بعدا بتونی با بهونه پیشنهاد نوشیدنیشونو رد کنی ولی باز هم طرز فکر اونا از تو اینه. تو توی محل کارت طرفدار قهوه ای، هرچند توی واقعیت نتونی تحملش کنی؛

این دقیقا سندروم روز اول مدرسه ست! تو برای محبوب شدن و دوست پیدا کردن تظاهر میکنی، کاری میکنی بقیه ازت خوششون بیاد و بعد اون میشه بخشی از شخصیتت توی مدرسه.

دبیرستان کاملا یه صحنه تئاتره، تو نقشتو انتخاب میکنی و باید با همون تا اخر ادامه بدی. همه یک جور کاراکتر جعلی دارن، این ثابت شدست!