سندروم آسپرگر

سندرم آسپرگر نوعی اختلال طیف اوتیسم است که از طریق نقص در برقراری روابط اجتماعی و الگوهای مکرر و محدود رفتار، علایق و فعالیت‌­ها شناخته می­‌شود.

سندروم آسپرگر چیست؟ سندم آسپرگر،نوعی اختلال طیف اوتیسم است که از طریق نقص در برقراری روابط اجتماعی و الگوهای مکرر و محدود رفتار، علایق و فعالیت‌­ها شناخته می­‌شود. علائم افراد دچار اختلال طیف اوتیسم روی زنجیره قرار می­‌گیرد و از آنجایی که سندرم آسپرگر امروزه جزو اختلال طیف اوتیسم قرار دارد، باورها بر این است که افراد دچار سندروم آسپرگر عملکرد بالایی دارند. افراد دچار سندرم آسپرگر از نظر کسب مهارت­‌های زبانی هیچ مشکلی ندارند اما ممکن است کسب مهارت­‌های حرکتی در آن­‌ها با تاخیر همراه باشد. با احتیاط می‌­توان گفت از هر 10 هزار کودک، دو نفر دچار اوتیسم با عملکرد بالا هستند و علائم آسپرگر در آن‌ها مشاهده می‌شود.

علائم و نشانه های آسپرگر: -ارتباط کلامی یا غیر کلامی غیرعادی -عدم توانایی در مشارکت در گفتگوی دونفره -عدم توانایی در اظهار عاطفه یا واکنش به عواطف اجتماعی -عدم توانایی در ایجاد روابط دوستانه با همسالان و حفظ این روابط -گرایش به انجام روتین یا فعالیت­‌های خاص -تکان دادن و پیچاندن دست یا حرکات مکرر بدن -دل‌­مشغولی شدید و غیرعادی به علایق محدود -رفتارهای تکراری شامل رفتارهایی که به خود فرد آسیب می­‌رساند -حساسیت بیش از حد به جنبه‌­های حسی محیط پیرامون

علل سندرم آسپرگر ریشه‌­های سندرم آسپرگر و اوتیسم کاملا مشخص نیست اما تحقیقات حال حاضر به ناهنجاری مغزی اشاره می‌کنند. دانشمندان نشان داده‌­اند قسمت­‌های خاصی از مغز کودکان سالم دربرابر کودکان دچار سندرم آسپرگر از نظر ساختار و عملکرد با هم فرق دارند. احتمالا این تفاوت‌­ها ناشی از حرکت غیرعادی سلول­‌های جنین حین تشکیل نطفه است که روی ساختار مغز تاثیر می­‌گذارد و باعث تغییر مدار عصبی که کار کنترل افکار و رفتار را برعهده دارد می­‌شود. همچنین، ژنتیک نیز در بروز سندرم آسپرگر و اختلال طیف اوتیسم نقش دارد زیرا این وضعیت ارثی است. برای مثال، احتمال ابتلای دوقلوهای همسان به اختلال طیف اوتیسم بیشتر از دوقلوهای ناهمسان یا خواهر و برادرهاست. تحقیقات جدید نشان می‌­دهد تغییر یا حذف گروه خاصی از ژن­‌ها باعث می­‌شود فرد دربرابر سندرم آسپرگر با شدت و علائم متغیر آسیب­‌پذیر باشد. بعضی از عوامل محیطی نیز خطر ابتلا به سندرم آسپرگر را افزایش می­‌دهد که از جمله می­‌توان به بالا بودن سن پدر، قرار گرفتن در معرض داروی والپروآت در رحم و پایین بودن وزن نوزاد هنگام تولد اشاره کرد.

درمان آسپرگر با این که در حال حاضر درمان آسپرگر وجود ندارد، روش­‌های درمان روی سه علامت اصلی تمرکز دارند: ضعف در مهارت برقراری ارتباط، روتین­‌های مکرر یا وسواس‌­گونه و مهارت­‌های فیزیکی. یک برنامه‌­ی موثر درمان آسپرگر باید علایق کودک را گسترش دهد، برنامه­ قابل پیش­بینی داشته باشد، وظایف را به­ صورت مراحل ساده آموزش دهد، توجه کودک را به فعالیت‌­های نظام‌­مند معطوف کند و به ­طور منظم باعث تقویت رفتار کودک شود.

روش‌­های درمان آسپرگر شامل موارد زیر است: -درمان آسپرگر با تمرین مهارت­‌های اجتماعی: در این روش مهارت­‌های مورد نیاز برای برقراری روابط موثر با دیگر کودکان آموزش داده می­‌شود. درمان آسپرگر با درمان شناختی رفتاری: گفتاردرمانی که به کنترل احساسات و از بین بردن علایق وسواس‌­گونه و روتین‌­های تکراری کمک می­‌کند. -درمان آسپرگر با مصرف دارو برای بیماری­‌هایی که همزمان با سندرم آسپرگر وجود دارد مانند افسردگی و اضطراب -درمان آسپرگر با کاردرمانی یا فیزیوتراپی برای کودکانی موثر است که برای هماهنگ‌­سازی حواس یا حرکات خود دچار مشکل هستند. -گفتار یا زبان درمانی تخصصی و به استفاده از گفتار کمک می‌­کند. -آموزش مهارت‌­های رفتاری و حمایتی به والدین.