خانم لجباز و آقای مغرور پارت ۱۶

آدرین:الان میام پیشت. آدرین:مرینت درو باز کن. مرینت:مانی درو قفل کرده.آدرین واقعا بالا چه خبره؟چی شده؟ آدرین با خنده گفت:همه چی تموم شد.همه رو گرفتن... :همه رو گرفتن جز این مانیه............که از دیشب باتو غیبش زده...ولی ناراحت نباش اونم می گیریم.مرینت برو کنار می خوام در و بشکنمش. رفتم عقب. آدرین چندتا ضربه ی بزرگ با پا به در زد.اما باز نشد سورن:.خانومی برو یه گوشه واصلا جلوی در نباش... می خوام به قفل شلیک کنم.باشه؟برو یه گوشه بهت نخوره مرینت:باشه باشه رفتم کنار و خودم رو چسبوندم به دیوار. در باز شد. شایدم دلم می خواست یکم خودم رو لوس کنم که آدرین بغلم کنه. آدرین آروم نشست کنارم و دستش رو کشید رو بازوهام.سرم رو بلند کردم.چشم هام رو دوختم به چشم های سبز شیرنیش آدرین سرم و روی سینه اش بغل کرد و آروم موهام رو نوازش کرد.پیش خودم فکر می کردم چقدر این آغوش با آغوش مانی فرق می کنه. آدرین بلند شد و منم وادار کرد که بلند شم.هنوز سرم روی سینه اش بود . دلم می خواست توی بغلش بمونم. صدای هق هقم بلند شد.دیگه از ترس نبود...اما الان دلم می خواست گریه کنم.اون هم از خوشحالی! آدرین با ترس من و ازخودش جدا کرد و با دست هاش صورتم رو قاب گرفت.با ترس به چشم هام خیره شد. آدرین:چی شده مرینت؟تو خوبی؟اتفاقی افتاده؟ سرم رو تکون می دادم و گریه می کردم. آدرین:مرینت تو رو خدا بهم بگو تو سالمی؟ تو میون گریه هام خندیدم.یکم از اضطرابش کم شده بود.اما هنوز آروم نشده بود مرینت:نه!چیزیم نشده...خیالت راحت.من سالم سالمم! نفس راحتی کشید و با اخم گفت:پس چرا گریه می کنی؟ مرینت:از خوشحالیه، با یه لبخند شیرین و آرامش بخش موهام رو از روی صورتم کنار زدو با انگشت های شصتش اشک هام رو از گونه هام پاک کرد و پیشونی ام رو بو*******سید. آدرین:منم خوشحالم خانو*می..