نویسنده؛ روباه به نام خدایی که نور و ماه را آفرید، و در چشمهای تو، بازتابی از هر دو نهاد.
☽ : 𝑳𝒖𝒏𝒂
لینک کوتاه
توجه!
محتوای این بخش توسط کاربران تولید می‌شود. پیش از انتشار، محتوا به‌صورت سیستمی یا توسط ناظرین بررسی می‌شود، با این حال این بررسی به منزله تضمین کامل صحت، مشروعیت یا عدم تخلف محتوا نیست.
مسئولیت نهایی مطالب منتشرشده بر عهده کاربر تولیدکننده آن است. در صورت دریافت گزارش یا احراز تخلف، محتوا اصلاح یا حذف خواهد شد.
اگر کل عالم مرا ترک کنند، تا وقتی تو از آن منی، تنهایی معنایی ندارد. و بی‌تردید ترسم این است که روزی برسد، که تو هم جزئی از آن «عالم» شوی؛ دریغ از آن لحظه‌ای که من چیزی بگویم و تو چیزی نفهمی.
-لونا
دوری‌ات تلخ‌ترین خاطره‌ام است. روح و جانم آن‌قدر به وجودت گره خورده که هر شب، پیش از سر بر بالشت گذاشتن، آرزوی دیدنت را به خواب می‌برم.
-لونا
رویاهایی را با خودم به گور می‌برم که پیش از من مرده اند. در گوشه‌ای از دلم خاطره شدند، و من فقط بازیگری بودم که مغزم کارگردانی‌اش می‌کرد.
-لونا
☀ : من خودم را سوزاندم، اما همگان از زیبایی ماه سخن گفتند.
☽ : همگان مرا زیبا خواندند، اما در پایان به دنبال چشمکی از ستارگان، مرا از یاد بردند.
-لونا
من خون گریه نکردم؛ روحم را گریه کردم. همان تکه از روحم که با تو آمیخته بود، زخمی بر دلم گذاشت که هر شب سر باز می‌کند. و هر شب، آن تکه خالی است؛ همان تکه از روحم که با خودت بردی.
-لونا
همیشه آن مداد سفیدی بودم که در گوشه‌ای از اتاق می‌نشست و رقص رنگ‌ها را روی کاغذ تماشا می‌کرد. زمان می‌گذرد، اما من هرگز برای توجهی ناچیز، خودم را کوچک نکردم و نگذاشتم تراشیده شوم.
-لونا