"پناهگاه"
لینک کوتاه
توجه!
محتوای این بخش توسط کاربران تولید میشود. پیش از انتشار، محتوا بهصورت سیستمی یا توسط ناظرین بررسی میشود، با این حال این بررسی به منزله تضمین کامل صحت، مشروعیت یا عدم تخلف محتوا نیست.
مسئولیت نهایی مطالب منتشرشده بر عهده کاربر تولیدکننده آن است. در صورت دریافت گزارش یا احراز تخلف، محتوا اصلاح یا حذف خواهد شد.
شنبه... شنبه...
باز هم شنبه و شروع یک هفتهی خستهکنندهی دیگر.
توان شروع کردن هفتهای پر از امتحان، درس و هزار جور دردسر را ندارم.
روزهایی که با تمام خستگیشان شب میشوند و شبهایی که انگار فقط برای رسیدن به صبح بعدیاند.
روزهایی که حتی حسرت یک ساعت خواب بیشتر به دلم میماند.
روزهایی تکراری، خستهکننده و گاهی واقعا طاقتفرسا...
و من ماندهام و این چرخهی بیپایان شنبهها و هفتههایی که یکی پس از دیگری میگذرند.
اما شاید زندگی را بتوان در همین شنبههای پرتکرار دید...
برای او، امتحان ریاضی فقط امتحان بلد بودن یا نبودن نبود؛ امتحان صبرش هم بود. هر سؤالی که جوابش را نمیدانست، کمی از اعتمادبهنفسش کم میکرد. مدام به ساعت نگاه میکرد و با خودش فکر میکرد چطور ممکن است چیزی که ساعتها خوانده، حالا حتی یک کلمهاش هم به یادش نیاید. شاید تلخترین قسمت ماجرا همین بود؛ اینکه تمام تلاشت را کرده باشی، اما باز هم روبهروی چند سؤال بمانی که انگار هیچ راهی برای رسیدن به جوابشان وجود ندارد.