Love coffee
🍪
لینک کوتاه
توجه!
محتوای ارائه شده در این سایت توسط کاربران تولید می شود و تستچی نقشی در تهیه محتوا ندارد بنابراین نمایش این محتوا به منزله تایید یا درستی آن نیست. مسئولیت محتوای درج شده بر عهده کاربر سازنده آن می باشد.
هر چیزی که توش توت فرنگی داشته باشه (≧▽≦)
لطفا اینجا کامنت نزارید چون پاک میکنم بوس.
سال بعد وارد ۱۸ سال میشم (۱۷ تمام) ولی گویا در نظر یه سری ها یک عدد کودکم که نمیتونه کاراشو تنهایی انجام بده و اگه وارد جامعه بشه همه میان بهش اسیب میزنن. حتی خونه نباید تنها بمونم چون یه دفعه شاید لولو بیاد منو بخوره یا خونه منفجر بشه.
من وقتی یه کار آدمیزادی انجام میدم و نشون میدم ربات نیستم.
آدما: 😱😱😱😱😱😱😱😱😱
ترجیحم اینه به عنوان یه دختر بی ادب وحشی عصبی روانی سرزنش بشم تا اینکه منو با ویژگی های الکی که ذهنشون ساخته ازم ستایش کنن
این روز ها فقط خستم و خوابم میاد اعصابم به مکالمات مسخرتون راجب رمان های عاشقانه چرت پرت نمیکشه با اون دختره پررو که پامیشه میاد پیشمون در حالی که میدونه نباید بیاد
تحربیات قبلی خیلی کمک کننده هست، حداقل آشناییت دارم باهاش. اما حس کردنش؟ هنوزم سخته. هنوزم سخت و دردناکه مثل همون موقع ها.
اطرافم پر شده از آدم هایی که فقط من رو پایین میکشن. کسایی که حتی یک درصد هم بهشون شباهت ندارم ولی بخاطر اینکه پیششونم از نظر دیگران مثل اونها به شمار میام. همین ها انرژیم رو تو مشتشون میگیرن و نابودش میکنن.
راجب امید که فکر میکنم خیلی چیز چرت و الکیه، صرفا یه حسه نسبت به اینده ای که تو حتی نمیدونی واقعا اتفاق میوفته یا نمیوفته! انگار فقط یه چیزی هست که تورو وادار میکنه به سمت جلو آماده بدی. هر چند، اوضاع اون طوری که تو فکر میکنی پیش نمیره.
دوباره زندگی جوری من رو چرخوند که به این مرحله برسم، سردرگم، تنها، عصبی. پر از امید های پوچ و بیهوده و توخالی.