انتشار: 1 سال پیش تعداد رأی‌ها: 157
𓅰 𓅬 𓅭 𓅮 𓅯
لینک کوتاه

توجه!

محتوای این بخش توسط کاربران تولید می‌شود. پیش از انتشار، محتوا به‌صورت سیستمی یا توسط ناظرین بررسی می‌شود، با این حال این بررسی به منزله تضمین کامل صحت، مشروعیت یا عدم تخلف محتوا نیست.
مسئولیت نهایی مطالب منتشرشده بر عهده کاربر تولیدکننده آن است. در صورت دریافت گزارش یا احراز تخلف، محتوا اصلاح یا حذف خواهد شد.

نظرات بازدیدکنندگان (175)
  • - امروز نهم آبانه و پنجمین سالگرد آشنایی(اولین دیدار) ایران و کوروش😆✨

  • گل منگولیای خاله محبت، لطفا از این به‌بعد اینجا کامنت ندید، ممنونم😀✨

  • "کار به‌جایی کشیده بود که حتی اردشیرخان_پدربزرگش_هم داشت از بن‌جان مایه‌ می‌گذاشت تا ایزد نرم شود. و راستش، اولین‌باری بود که اردشیرخان بـزرگ، با تمام آن عظمت و جلالش، پاسخ «نه» شنیده بود."
    ــ
    ایزد خان ما که مرغش یه پا داره😝😝😝

  • " اردشیرخان سرش را با تأسف تکان داد. لبخندی زد، از آن لبخند‌هایی که گویا دارد آینده رو می‌بیند:«هرطور خودت می‌خواهی… اما این را بدان که آن دختر، معنای زندگی را نشانت می‌دهد… طوری که شاید بالأخره درک کنی که زندگی خیلی فراتر از اسب‌سواری و تیراندازی است.» "

  • «آن دختر وقتی راه می‌رود دامن لباسش با خیال راحت روی زمین خاکی کشیده می‌شود. آن دختر همیشه بوی عطرهای فرانسوی نمی‌دهد… شاید هم گاهی بوی پیازداغ و گاهی بوی گل یاس می‌دهد. می‌دانی چیست ایزد؟! آن دخترهیچ‌وقت قصد جلب‌توجه ندارد و با این وجود، انگار فقط با وجودش تمام توجه‌ها را سمت خودش می‌کشد… .»
    ــــ
    ایزد درحال فکر کردن درمورد توصیفات اردشیرخان درمورد ماندانا:)))🫠

  • "تنها قانون زندگی من، همیشه فقط و فقط یک چیز بوده است: بدو!
    آن‌قدر بدو که دیگر یادت نیاید دقیقا از کدام نقطه شروع به دویدن کرده‌ای.
    آن‌قدر که چهره‌ی‌ تک‌تک رهگذران را از حافظه‌ات پاک کنی."

  • "گاهی خیلی دیر می‌فهمی چه ظلم بزرگی در حقت شده . مثل من ؛ منی که تازه زمانی به این حقیقت پی بردم که ریه‌هایم خالی از اکسیژن مانده بودند و در دهانم طعم شور دریا را حس می‌کردم !"

  • - اتفاقی افتاده، آقای حقیقی‌پسند؟
    اما مرد طوری که انگار صحبت‌های میترا را نمی‌شنید، فقط یک پلک کوتاه زد و با صدایی نامفهوم، گویی که دارد با خودش حرف می‌زند، زمزمه کرد:
    - تو خیلی شبیهشی.
    لبخندی زورکی روی لب‌های خشکیده‌ی میترا جا خوش کرد. با ملایمتی که از او بعید بود، پرسید:
    - شبیه به کی؟
    ـــ
    شبیه به مامانت ... :)😭

  • اما هرچه بیشتر تلاش کرد، تلاش‌هایش برای فراموش کردن آن دیدار، بیشتر شکست می‌خورد. حتی فردا صبحش هم وقتی با صدای آلارم گوشی‌اش از خواب بیدار شد، بازهم اولین چیزی که به یاد آورد، چشمان خیره‌ی آقای حقیقی‌پسند بود و آن لحن مطمئنش هنگام برزبان آوردن:
    - ... با چند کاغذبازی، ارثی که این خانم برایت باقی گذاشته را دریافت می‌کنی.
    ـــ
    میترا در مسیر قبول کردن ارثی که گفته بودم عمرا قبولش کنم🤓🤣:

  • "آقای حقیقی‌پسند حین حرف زدن، طوری دستانش را در هوا تکان می‌داد که گویا بیشتر از آن‌که با زبانش چیزی را بیان کند، داشت با دستانش سخن می‌گفت."
    ـــ
    منم همینطور آقای حقیقی‌پسند، منم همینطور🤣🤝🏻

برای مشاهده و ثبت نظر لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.