نوشته ها در بالا، سمت چپ سخن گرانبار مولانا(او همه عیب تو گیرد تا بپوشد عیب خود)؛ پایینش هم(وطنم درد میکند) با دو نقطه بالاش که یعنی(وتنم درد میکند) در بالا، سمت راست هم سخن گرانبار نظامی گنجوی (همه عالم تن است و ایران دل)؛ پایینش هم(به کجا ها برد این امید مارا)؛ پایین ترش هم ضرب المثل (آواز دهل از دور خوش است) اون وسطا(امید گاهی پرنده است) در پایین، سمت چپ هم شعری که خودم نوشتم(ایران، وطنم و تنم، وطن‌و و تن زخمی من)؛ زیرش هم(زن زشت، تاکنون خدا نیافریده) «*فقط ربطشون به همدیگه...»

به نظرم یکی از لذت بخش ترین و البته زیباترین کارهای دنیا، کشیدن چشم کساییه که دوسشون داری✨💓 «میدونم خیلی بد شده به روم نیارید...🤩💔»

?eyes don't lie ولی همه اینا فقط بازیگر بودن...

اگه کسی بهتون گفت نمیتونه شمارو ببینه؛ یادتون بیاد هانیبال خودشو تسلیم کرد، فقط برای اینکه بیشتر بتونه ویل رو ببینه...

باور کن عزیزم... من هم گاهی میخواهم این بند طناب درد را از گردنم رها کنم و آنرا خرد خرد کنم؛ ولی باور کن، هرکسی آن خرده هارا به دست گیرد، میگوید« این که چیزی نیست، تنها، چند نخ هستند که روی یکدیگر انباشه شده»؛ و پس از آن توضیح میدهد که طناب خودش از مال من سخت تر است... برخی درد ها کلمه نیستند، احساس کردنی اند برخی کلمات، گفتنی نیستند، فهمیدنی اند واقعیت این است که مردم نمی آیند که مرهم شوند، می آیند که درد شوند...

هیچگاه طوری که به دیگران احترام گذاشتم، به من احترام گذاشته نشد... هیچگاه اولویت اول اولویت اولم نبودم... هیچگاه بهترین دوست بهترین دوستم نبودم... هیچگاه فرد مورد علاقه فرد مورد علاقه ام نبودم... هیچگاه طوری که با دیگران رفتار میکنم، با من رفتار نکردند... و به عبارتی، مانند ونسان ون گوگ:" با من طوری رفتار کردند که انگار قلب ندارم" و اما بدون قلب زیستن، آسان تر از دژمناک زیستن است...

اینکه من به حقوق و برابری انسانها، چه زن و چه مرد، باور دارم درست است... اما من واقعا به عشق بین زن و مرد اعتقادی ندارم؛ چنین عشقی که مردی برای زن مورد علاقه اش کوچکترین تلاشی نمیکند، اما زنی تا آخر عمرش منتظر می ماند...؛ و یا مردی که هر زنی را بهتر از زن خویش میداند، اما زنش حتی به مرد دیگری نگاه هم نمی کند؛ آیا چنین چیزی نامش عشق است؟ آیا چنین عشقی وجود دارد؟ به گمانم عشق چیزیست که زن ها ساخته اند، و هرآنکه توانایی عاشق بودن را داشته باشد، بی شک روح زنی در کالبد انسان است...

گفت: می دانی مشکل این انسان ها چیست؟ تصور میکنند هرکه بچه باشد همیشه شاد است، هرکه نوجوان باشد بهترین دوران زندگی اش است، هرکه جوان باشد خوشبخت است، و هرکه کهنسال باشد زندگی اش سراسر آرامش است... همه تصور میکنند دیگران خوشبختند و خودشان بدبخت... همه میخواهند درک شوند، اما خودشان هم حاضر نیستند کسی را درک کنند... همه دم از نابرابری میزنند، اما هیچکدام در برابرش نمی ایستند...

وقتی 6 سالم بود این شعر رو نوشته بودم: {پروانه دور شمع چون، شمع آتش نشود، سوزش پروانه شود} درسته اصولی ننوشتم و احتمالا چند تایی اشتباه داشته باشه، ولی چیزی که توی ذهنم بود این بود که: [پروانه انقدری عاشق شمعه، که پروانه دور شمع درحال پرواز کردنه، چون سعی داره با بال هاش(مثل باد بزن) آتش شمع رو خاموش کنه، حتی اگه باعث بشه خودش بسوزه] میخواستم بگم حتی توی بچگی هم طرز فکرم عادی نبود...

ولی بیاین اینو قبول کنیم که: توهین با انتقاد متفاوته درونگرا با منزوی متفاوته سیگما بودن با زن ستیز/مرد ستیز بودن متفاوته رک بودن با بی ادب بودن متفاوته مسخره کردن با شوخی کردن متفاوته کسی که درونگرا ـه همیشه بی حوصله نیست کسی که برونگرا ـه، همیشه شاد نیست کسی که رویا پردازه، توهمی نیست کسی که منطقیه، بی احساس نیست کسی که مهربونه، احمق نیست کسی که فمینیسته، مردستیز نیست کسی که افسرده هست، همیشه گریه نمیکنه کسی که لبخند میزنه، همیشه واقعا شاد نیست کسی که آرایش میکنه، دنبال شوهر نیست