گفت: می دانی مشکل این انسان ها چیست؟ تصور میکنند هرکه بچه باشد همیشه شاد است، هرکه نوجوان باشد بهترین دوران زندگی اش است، هرکه جوان باشد خوشبخت است، و هرکه کهنسال باشد زندگی اش سراسر آرامش است... همه تصور میکنند دیگران خوشبختند و خودشان بدبخت... همه میخواهند درک شوند، اما خودشان هم حاضر نیستند کسی را درک کنند... همه دم از نابرابری میزنند، اما هیچکدام در برابرش نمی ایستند...

وقتی 6 سالم بود این شعر رو نوشته بودم: {پروانه دور شمع چون، شمع آتش نشود، سوزش پروانه شود} درسته اصولی ننوشتم و احتمالا چند تایی اشتباه داشته باشه، ولی چیزی که توی ذهنم بود این بود که: [پروانه انقدری عاشق شمعه، که پروانه دور شمع درحال پرواز کردنه، چون سعی داره با بال هاش(مثل باد بزن) آتش شمع رو خاموش کنه، حتی اگه باعث بشه خودش بسوزه] میخواستم بگم حتی توی بچگی هم طرز فکرم عادی نبود...

ولی بیاین اینو قبول کنیم که: توهین با انتقاد متفاوته درونگرا با منزوی متفاوته سیگما بودن با زن ستیز/مرد ستیز بودن متفاوته رک بودن با بی ادب بودن متفاوته مسخره کردن با شوخی کردن متفاوته کسی که درونگرا ـه همیشه بی حوصله نیست کسی که برونگرا ـه، همیشه شاد نیست کسی که رویا پردازه، توهمی نیست کسی که منطقیه، بی احساس نیست کسی که مهربونه، احمق نیست کسی که فمینیسته، مردستیز نیست کسی که افسرده هست، همیشه گریه نمیکنه کسی که لبخند میزنه، همیشه واقعا شاد نیست کسی که آرایش میکنه، دنبال شوهر نیست