(سالها خیال میکردم از آن سقوط سهمگین جان سالم به در بردهام؛ اما حاال خیره به اعماق بدبختیام ایستاده بودم و جنازهی خویش را در انتهای آن میدیدم.) (تا زمانی که شکست با تو زیبا بود پیروزی چه معنایی داشت؟)

در لحظه برخورد نگاهمان .. ثانیه ها به استقبال مرگ رفت .. گویی که انگار دنیا متوقف شده بود .. تنها تو بودی ، چشمانت .. و قلبی که تپش را فراموش کرده بود ..! یک لحظه بود ، پلکی زدم و دیگر .. قلبی برایم نمانده بود.

»اقیانوس چشمانت، گردآب عظیمی بود که مرا به دام انداخت. دیگر امیدی به نجات ندارم. دلم میخواهد آنقدر دستوپا بزنم تا جسم مرده ام به قعر نگاهت برسد. پلکی بزن و آزادی ام را میان گره ی مژگانت به بند بکش.«

لعنتی ترین حس دنیا دلتنگی است که نه میتونی تحملش کنی نه راه چاره ای داری ، فقط باید مچاله شی تو خودت !...

مینویسم بران اونی، که بدون اینکه توی زندگیم بیاد رفت ؛برای اون که ارزوی دیدم دوباره،نگاهش رو دارم....... »تمام وجودم برای دیدن تو سراسر چشم میشود؛ اما کافی نیست. قلب دلتنگم تنها به دیدنت از دور رضایت نمیدهد. تو را باید بوسید، تو را باید بویید و تو را باید زندگی کرد.«