من وقتی تراپی جواب نداد (واقعی)

دلم برای خودم قبل سال دوازدهم تنگ شده . برای کسی که روزی رویاش این بود توی این دانشگاه درس بخونه ولی الان ناامید افسرده گوشه ای نشسته و کتاباش خاک میخورن رقیباشم خوشحال. میخوام بشم ادم سابق همونی که برای تک تک نمره هاش تلاش میکرد همونی که مستقل شدن و تحصیلات براش حرف اول میزد . برمیگردم به خودم و اون روز دیر نیست . هنوزم تیکه های شکسته من تو وجودم امید داره تا این دختر تخس سابق بلند شه .

تاریکم تاریکتر از شب بی پایان...

ترکیب مورد علاقم تا ابد: