ولی سانمی کسی بود که با وجود ظاهر خشنش، از ته قلبش برادرش رو دوست داشت و ازش محافظت می‌کرد....

یه مدت، کسایی که ویولن می‌زدن، بهم راجع به حسی که بهشون دست میداد میگفتن، ولی من اصلا درک نمیکردم و فکر می‌کردم دارن حرف الکی میزنن. ولی الان که خودمم ویولن میزنم ...... درک میکنم

وقتی سراغ او را گرفتم که فقط یک گل سرخ از او باقی مانده بود...

عادی‌ترین عکس دوستانه‌ی من و رفیقام....

فقط یه اوتاکو غم پشت این عکس رو درک میکنه.....

صحنه‌ای که واقعا دلم میخواد یه بار از نزدیک ببینم

من و اون دوستم که احساس می‌کنیم با عینک آفتابی خیلی خفن شدیم.....

امیدوارم وقتی از دنیا رفتم، کنار بهترین دوستم خاک بشم