روزگار نکبتی شده، آن‌قدر که آدم دلش می‌خواهد مدام به خاطره‌هاش چنگ بیندازد و آن‌جاها دنبال چیزی بگردد. یاد بچگی‌ها و سایه بعدازظهر و توت‌های کال روی آجر فرش، و صدای نامفهوم دوره‌گردها، انگار خواب بوده و حسرتش حالا به بزرگی یک حشره چسبنده روی سینه آدم می‌ماند. یاد پنجره‌ای که باد مدام بازش می‌کرد، یاد اسکناس‌های کوچولو، یاد پدربزرگی که معلوم نشد کی مرد. - عباس معروفی

«از مرگ نمی‌ ترسیدم، از گیر افتادن می‌ ترسیدم. دم را که فرو می‌ دادم تا بازدم نمی‌ دانستم چه بلایی سرم می‌آید، در هراس این بی‌خبری می‌ خواستم از تنم فرار کنم. می‌ خواستم پر باز کنم و یکباره بگریزم، اما توی تنم گیر افتاده بودم.» تماما مخصوص/ عباس معروفی

چه حرفی؟ هیچ آدمی آدم دیگری نیست. عمرباخته‌ها، عاشق عمر دیگران می‌شوند، همان‌جور که خودشان قربانی شده‌اند، دیگران را هم نابود می‌کنند، با حرف‌های قشنگ، وعده‌های فریبنده. سال بلوا / عباس معروفی

زندگی، قهوه‌ای به تلخی زهر بود و خیال، شکر فریبنده‌ای که به هوس می‌کشاند. این شیرینی اعتیادآور، مزه حقیقی زندگی را از یادت می‌برد.

............

دورم کن خواهشا.

..........

مگه چی میشه کرد؟

..........

چرا؟ نمیفهمم

ما جهان را به پلیدی آغشتیم، تنها تا در آیینه‌ی خویش، "پاک‌تر" جلوه کنیم؛ جنگ‌ها برپا کردیم، به نام "صلح ابدی"؛ دروغ‌ها سرودیم، زیر نوای "مصلحت عالی"؛ و اینک، با لبخندی که زهر تصنع دارد، از فردایی سخن می‌رانیم، که خود، ویرانگر آن بوده‌ایم.

باشد، می‌دانم، می‌پذیرم که این روزها، این لحظات سخت، بالاخره به پایان خواهند رسید و گذر زمان آن‌ها را با خود خواهد برد؛ ولی نکته‌ی جانکاه اینجاست که همین روزها، همین لحظات پر درد، تمام عمر من است که در حال گذر است و دیگر هرگز باز نخواهد گشت.

باورنکردنی است که مردم تا این حد با خانوادههایشان راحت و بی‌پرده‌اند؛ گویی هرگز سایه‌ی سنگین قضاوت یا بار انتظارات، بر روابطشان سنگینی نکرده است.

از دست دادنت، دشوار نبود؛ زیرا روحم سال‌ها پیش به حسرت نداشتنت خو گرفته بود، و اکنون تنها چیزی که می‌شناسد، همین رنج آشنای نداشتن است.

گزینه‌ی دوم، انتخابی که تنها در صورت نبود گزینه‌ی اول به آن روی می‌آوری؛ اما من، حتی لایق آن هم نبودم، و هرگز جزو گزینه‌هایت به شمار نیامدم، گویی حضوری نداشتم که حتی شایسته‌ی انتخاب شدن باشم.

آنچه از من می‌شنوی که "دردی ندارم"، فریبی بیش نیست. حقیقت آن است که آستانه‌ی تحملم چنان وسیع است که رنج‌هایم را در خود می‌بلعد؛ نه آنکه دردی نباشد، بلکه ظرفیت روحم برای حمل زخم‌ها، عمیق‌تر از آن است که فریادی برآرم. من در تاریکی خود، دردهایم را به دوش می‌کشم، پیش از آنکه کسی بفهمد، مرز فروپاشی‌ام کجاست.

زنده بودنم، تکرار ملال‌آور هر روز است؛ گویی ساعتی شکسته، در انتظار ابدی هیچ اتفاق روشنی، بی‌هدف می‌چرخد و هر دم، ذره‌ذره‌ام را در کام نیستی می‌کشاند.

ماه، چقدر زیباست... شاید زیبایی‌اش از همین فاصله می‌آید؛ همین دور بودن که آن را این‌چنین دست‌نیافتنی و دلربا ساخته است.

این تنهایی، نه از نبود آدم‌ها، که از نبود آن یک نفر است؛ آن‌که باید می‌بود و نیست. گویی در میان شلوغ‌ترین جمعیت هم، قلبم فریاد فقدانش را سر می‌دهد و هیچ گوشی این پژواک درد را نمی‌شنود. من در این جهان، چون جزیره‌ای دورافتاده، غرق در سکوت بی‌انتهای خویشم، و هر موج خاطره، تنها مرا بیشتر به عمق این دریای بی‌کران تنهایی می‌کشاند.